Posted by
എൻ്റെ അവസ്ഥയും വേറെ ഒന്ന് അല്ലായിരുന്നു…അമ്മയെ നേരിട്ട് നോക്കാൻ എനിക്കായില്ല.. ഞാൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി നിന്നു…എന്റെ കൈകൾ സ്വയം പിന്നിൽ ചേർന്നു. വിരലുകൾ ഒന്ന് മറ്റൊന്നിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചു. ഹൃദയം അല്പം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. ഞാൻ എന്താണ് പറയേണ്ടത്? എങ്ങനെ തുടങ്ങണം?
അമ്മ: “ആഹാരം എടുക്കട്ടെ”
ഞാൻ: “ശരി അമ്മേ”
അമ്മയും ഞാനും ബ്രെക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല… ഞാൻ ഒരു കഷണം എടുത്തു, പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി കഴിക്കുന്നു; അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും എനിക്ക് ധൈര്യമില്ല…ഹാളിൽ ഒരു ദീർഘമായ മൗനം മാത്രമാണ്. വായകൾ തുറക്കേണ്ട ആവശ്യം പോലും തോന്നുന്നില്ല, കണ്ണുകൾ ചേരാനുള്ള ധൈര്യം രണ്ടുപക്ഷത്തിനും ഇല്ല. ഓരോ കഷണവും, ഓരോ സ്പൂൺ നീക്കവും സ്വയം അലസമായ ഒരു താളത്തിൽ നടക്കുന്നു.
ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വീടിൻ്റെ വാതിൽ അടച്ചു. ഞങ്ങൾ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി, കാർ സജ്ജമായി. അമ്മ സഹയാത്രിക സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നു, പച്ച സാരി മൃദുവായി തിളങ്ങുന്നു, ഞാൻ സീറ്റ് ബൽറ്റ് കെട്ടി, സ്റ്റിയറിങ് പിടിച്ച് കാർ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നു, ഇരുവരും മൗനത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്….
കാർ റോഡിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു, എവിടെയും ഒരു ശബ്ദമില്ല. ഞാൻ സ്റ്റിയറിങ് പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നോക്കുന്നു, അമ്മ സഹയാത്രിക സീറ്റിൽ ഇരുന്നു, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, മുഖം നീരളംപോലെ ശാന്തം. വാക്കുകൾ ഒന്നും പറയുന്നില്ല, ചിരി പോലും ഇല്ല…