കുറച്ചധികം സമയം വേണ്ടി വന്നു, എനിക്ക് ആ രതിമൂര്ച്ഛയുടെ ആലസ്യത്തിൽ നിന്ന് കര കയറാനും, ശ്വാസ ഗതി ഒന്ന് നേരെയാകാനും
അല്പം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ഒന്ന് നോർമൽ ആയതും, ഏതാണ്ട് ആ അവസരത്തിനായി ക്ഷമയോടെ കാത്തു നിന്ന കണക്കെ, അയ്യർ സാർ എന്നോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി (വളരെ ശാന്തമായി)
ആഹ്,, മോളെ,, ഇന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു പോണം എന്ന് മോൾക്കെന്താ ഇത്ര നിർബന്ധം,, ഇന്ന് ഇവിടെ കൂടി, നമ്മൾക്ക് എല്ലാര്ക്കും ശരിക്കൊന്നു ആഘോഷിച്ചിട്ടു പോയാൽ പോരേ??,,,,,,,,,,, ഈ കല്യാണം,,
ഞാൻ സത്യത്തിൽ സ്തംഭിച്ചു പോയി! കാരണം, ഇപ്പോൾ അയ്യർ സാറിന്റെ അടക്കം അവിടെയുള്ളവരുടെ പെരുമാറ്റം കണ്ടാൽ നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ ഇത്ര വലിയ പരാക്രമത്തോടെ അവരുടെ എല്ലാം മുമ്പിൽ വെച്ച് ഒരു രതിമൂർച്ഛ ആസ്വദിച്ചു നിക്കയാണെന്നു പറയുകയേ ഇല്ല!
ഇതെന്തു ലോകം?? എന്തൊരു മനുഷ്യർ??
എന്തായാലും ഒരു കണക്കിന് അവരുടെ ആ മാറ്റം നന്നായി എന്ന് എനിക്കും തോന്നി, കാരണം എൻ്റെ ഉള്ളിൽ അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ‘സഭാകമ്പം’ അതോടെ മാറിക്കിട്ടി!
ഞാൻ ഒരു മറുപടിയും കൊടുക്കാതെ സ്തംഭിച്ചു നിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടോ അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ ഒന്നൂടെ കംഫർട്ടബിൾ ആകാനുള്ള ഉദ്ദേശത്തോടെ കൂടിയോ, അയ്യർ സാർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു
ആഹ്,, മോള്, മാഹിയുടെ ജോലിക്കാര്യം ഉദ്ദേശിച്ചോ മറ്റോ ആണെങ്കിൽ പേടിക്കണ്ടാട്ടോ,, അതൊക്കെ ഞാൻ വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ,,
അയ്യർ സാറിൻറ്റെ ആ വാക്കുകൾക്കു ഞാൻ “ഓഹ്,, ആയിക്കോട്ടെ എന്ന രീതിയിൽ വെറുതെ തലയിളക്കി”