Posted by
അജ്മൽ: “നീ… നീ അനങ്ങാതെ ഇരിക്കൂ അമ്മൂ. എന്റെ കൈ വിറയ്ക്കുന്നു. ഈ ലൈറ്റിൽ എനിക്ക് ആ നൂല് കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
അജ്മൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് ആ ചരട് കോർക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ പുറത്ത് അറിയാതെ അമരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വെപ്രാളത്തിനിടയിൽ അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിനോട് ചേർന്ന് ശ്വാസം വിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മു: “അല്ല അജൂ… നീ ഇത് കെട്ടുകയാണോ അതോ എന്റെ പുറത്ത് ചിത്രം വരയ്ക്കുകയാണോ? ഇത്രയും നേരം വേണോ ഒരു കെട്ടിടാൻ? നിന്റെ ജിമ്മിലെ മസിലൊന്നും ഇവിടെ ഉപകരിക്കില്ലേ?”
അജ്മൽ ആകെ ചമ്മി നാശമായി. അവൻ ഒരുവിധം ആ ചരട് വീണ്ടും കെട്ടി. പക്ഷേ പേടി കാരണം അവൻ അത് പഴയതിനേക്കാൾ മുറുക്കിയാണ് കെട്ടിയത്.
അമ്മു: “ആാാ… അജൂ! നീയിത് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലാനാണോ പ്ലാൻ? ഇത്രയ്ക്കും ടൈറ്റ് ആക്കണമായിരുന്നോ?”
അമ്മു തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവനെ ഒന്ന് കളിയാക്കി നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടവും, അല്പം മുൻപ് നടന്ന ആ ബഹളവും അവർക്കിടയിലെ ദൂരം പാടെ ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്നു. അജ്മൽ ആകെ കിതച്ചു കൊണ്ട് സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
അജ്മൽ: “മതിയമ്മൂ… എനിക്ക് ഇനിയും വയ്യ. നീ എന്നെ ശരിക്കും പരീക്ഷിക്കുകയാണ്.”
..
അമ്മു ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ വീണ്ടും അജ്മലിന് നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
“അജൂ, ഇതിപ്പോ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പരുവത്തിലാണല്ലോ നീ കെട്ടിയത്. ഒന്നുകൂടി അഴിച്ചിട്ട് മര്യാദയ്ക്ക് ഒന്ന് കെട്ടിത്തന്നേ… ഇത്തവണ പാവം പോലെ ഇരിക്കാതെ കുറച്ചുകൂടി അടുത്ത് വന്ന് നോക്കി കെട്ട്.”