Posted by അമ്മ വീട്ടിലില്ലാത്ത ഒരു അവധി ദിവസം. ഞാനും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉമ്മറത്ത് വെറുതെ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. സംസാരത്തിനിടയിൽ പെട്ടെന്നാണ് അമ്മ പണ്ട് പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം എന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നത്.
ഞാൻ: “അമ്മേ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ മറന്നു… അമ്മയുടെ ആ തീർത്ഥയാത്ര എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടോ?”
ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈയ്യിലിരുന്ന പണികൾ നിർത്തി അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
ലക്ഷ്മിയമ്മ: “എന്ത് തീർത്ഥയാത്രയോ? ഏത് യാത്രയുടെ കാര്യമാണ് ദേവൂട്ടാ നീ ഈ പറയുന്നത്?”
എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പന്തികേട് തോന്നി.
ഞാൻ: “അതല്ലേ… കുറച്ചു മാസം മുൻപ് അമ്മയും വിശ്വസാറും കൂടെ പോയത്. ലക്ഷ്മിയമ്മ കാശിയിലും ഋഷികേശിലും ഒക്കെ പോയിരിക്കുകയാണെന്നാണല്ലോ എന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.”
അമ്മ ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. അവരുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് മറയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം അവർ മടിയിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
ലക്ഷ്മിയമ്മ: “ഓ… അതോ… അത്… നല്ല യാത്രയായിരുന്നു മോനേ. നല്ല വിശേഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അവർ പെട്ടെന്ന് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ, ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് അറിവില്ലായ്മയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്തോ വലിയൊരു സത്യം എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ വേദനയായിരുന്നു.