Posted by ”ഇനി ആരും കാണാതെ ആ വേദന മാറ്റാൻ മറ്റൊരു മരുന്ന് വേണ്ടല്ലോ ശാലിനി… ഈ വിശ്വേട്ടൻ കൂടെയില്ലേ…”
അമ്മ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തല താഴ്ത്തി.
രാവിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിശ്വനാഥ് ആ വിഷയം എടുത്തത്. മുഖത്ത് ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കി.
വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി, ഹോർമോൺ മിൽക്ക് കളക്ഷന് വേണ്ടി പുതിയൊരു മെറ്റീരിയൽ ഇപ്പോൾ മാർക്കറ്റിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്… ഒരെണ്ണം വേണോ?”
അമ്മ ചായ പകർന്നു കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ശാലിനി: “വേണ്ട വിശ്വസാർ, ഇപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തന്നെ ധാരാളമാണ്. എന്റെ ഹോർമോൺ മിൽക്ക് ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ അതിന് നന്നായി അറിയാം. അത്യാവശ്യം നല്ല ക്വാളിറ്റിയുമുണ്ട്…”
അമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരു തരം വിജയഭാവമായിരുന്നു…
വിശ്വനാഥ് തന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി തടവിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “പക്ഷേ, ഇപ്പോഴുള്ളതിന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലേ?”
അമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അതൊന്നും സാരമില്ല. ‘Old is Gold’ എന്നല്ലേ? ഇപ്പോഴുള്ളത് നല്ല ലാഭകരവുമാണ്, എനിക്ക് നല്ല സംതൃപ്തിയുമുണ്ട്.”
അവർ സംസാരിക്കുന്നത് ബിസിനസ്സിനെക്കുറിച്ചാണോ അതോ മറ്റെന്തിനെക്കുറിച്ചാണോ എന്ന് ആ ഏഴു വയസ്സുകാരനായ എനിക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ആ സംസാരം കഴിഞ്ഞാണ് ഞങ്ങൾ തലേദിവസം രാത്രി റെസ്റ്റോറന്റിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.