Posted by
“ആഹ്…”
ഞാൻ അറിയാതെ ഞരങ്ങിപ്പോയി.
എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആ വേദന തലയിൽ നിന്നും ശരീരമാകെ പടരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. എല്ലുകൾ ഓരോന്നും നുറുങ്ങുന്ന വേദന. ഓരോ പേശിയും വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരിക്കുന്നു.
ചുറ്റും കനത്ത നിശബ്ദത. ആകെയുള്ളത് തലയ്ക്ക് മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാനിന്റെ ഇരമ്പൽ മാത്രം.
ആ ശബ്ദം… ആ മണം…
ഇത് ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന വീട് തന്നെ. ഞാൻ വീട്ടിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.
എന്റെ അരികിലായി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? ഞാൻ ഇരുട്ടിൽ കൈകൾ കൊണ്ട് ബെഡിൽ ഒന്ന് പരതി നോക്കി.
എന്റെ വിരലുകൾ മൃദുവായ രണ്ട് ശരീരങ്ങളിൽ തട്ടി.
ആമിയും നിധിയും…
അവർ എന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലായി കിടക്കുകയാണ്. അവരുടെ ശരീരത്തിന് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് തോന്നി. രാത്രിയായത് ആയതുകൊണ്ടാവാം.
“എടി… നിധീ… ആമീ…”
ഞാൻ അവരെ വിളിച്ചു ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. തൊട്ടപ്പൊഴൊന്നും അവർ അനങ്ങിയില്ല. നല്ല ഉറക്കത്തിലാവാം.
എനിക്ക് എന്തോ വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി.
ആ മണിമുഴക്കം അപ്പോഴും നിർത്താതെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട്, വേദനയെ വകവെക്കാതെ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.
ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് സ്വിച്ച് ബോർഡിന് അടുത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി.
മുറിയിൽ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു.
പ്രകാശത്തിലേക്ക് കണ്ണ് തുറന്ന ഞാൻ, അവരെ വിളിക്കാനായി ബെഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
ആ കാഴ്ച…
ആ നിമിഷം എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ മരവിച്ചു നിന്നു.