Posted by
“ചേച്ചി… ഇന്നും ഒറ്റയ്ക്കാണോ?”
പരിചിതമായ ശബ്ദം കേട്ട് മേരി ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഷിബിനാണ്. അവൻ മതിലിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന് ബീഡി കത്തിക്കുകയാണ്.
“നീ ഇതുവരെ പോയില്ലേ ഷിബിനേ? നേരം ഇരുട്ടിയല്ലോ.”
“പോകാൻ തോന്നണ്ടയോ ചേച്ചി.ഇവിടുത്തെ ഈ തണുപ്പത്ത് ഇങ്ങനെ നിൽക്കാൻ ഒരു രസമാ. ചേച്ചിക്ക് ഈ ഏകാന്തത മടുക്കാറില്ലേ?”
“മടുത്തിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാനാടാ… പത്തു വർഷമായില്ലേ. ഇതിപ്പോ ശീലമായി.”
ഷിബിൻ വരാന്തയുടെ തൂണിൽ ചാരി നിന്നു. “ശീലമാകുന്നത് നല്ലതല്ല ചേച്ചി. ചിലപ്പോൾ ഈ ശീലമാകും ജീവിതത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നത്.
ആന്റോച്ചൻ ഇന്നും വരില്ലേ?”
“ലോറി പൊള്ളാച്ചിക്ക് വിട്ടതാ. വരാൻ രണ്ടു ദിവസം കൂടി എടുക്കും.”
ഷിബിൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. “രണ്ടു ദിവസമോ? അപ്പോൾ ഇത്രയും നേരം ചേച്ചി ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ… കഷ്ടം തന്നെ.”
“എന്താടാ നിന്റെ ഉള്ളിൽ?” മേരി കടുപ്പിച്ചു ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി… ചേച്ചിയെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിഷമം തോന്നും. ഈ 33 വയസ്സിൽ ഇങ്ങനെ വാടി നിൽക്കാൻ പാടുണ്ടോ? പൊള്ളാച്ചിയിൽ ലോറി ഓടിക്കുന്നവന് ഇതിന്റെ വില അറിയുമോ?”
ഉള്ളിലെ തീയൂതുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ
“നീ അകത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടോ? ഒരു കാപ്പി കുടിക്കാം.” മേരി അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി.
ഷിബിൻ ചിരിച്ചു. “അകത്തേക്ക് കയറിയാൽ പിന്നെ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് തോന്നില്ല ചേച്ചി.”
അവൻ അകത്തു കയറി അടുക്കളയിലെ ബഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. മേരി കാപ്പിപ്പൊടി ഇടുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ നനഞ്ഞ കൈമുട്ടുകളും, മുടിയിലെ ചെറിയ അഴിഞ്ഞു വീണ ഇഴകളും അവന്റെ കണ്ണിലുടക്കി.