Posted by മുറിയിലെ ചുവരുകൾ പതുക്കെ ശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ചുവരുകൾ എനിക്ക് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. അതിൽ നിന്ന് കറുത്ത ദ്രാവകം രക്തം പോലെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു. എനിക്ക് വല്ലാത്ത അറപ്പ് തോന്നി.
കാറ്റിന് പോലും ഒരു വല്ലാത്ത കനമാണ് തോന്നുന്നു. കേൾക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റേതല്ലാത്ത ചില കരച്ചിലുകളാണ്. ആരോ എന്റെ പേര് ചെവിയിൽ മന്ത്രിക്കുന്നു, പക്ഷേ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ല, വെറും ശൂന്യത മാത്രം.
തലയാകെ വെട്ടി പൊളിക്കുന്ന വേദന.
ഇതൊന്നും സത്യമല്ല. ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇത്രയും വേദനിക്കുന്നത്? എന്റെ കൈകൾ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. വെളിച്ചം എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുകയാണ്. ആരെങ്കിലും എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് ഒന്ന് മാറ്റൂ.
ശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് കയറുന്നത് വായുവല്ല, മറിച്ച് തണുത്തുറഞ്ഞ ചാരമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഓരോ ശ്വാസവും നെഞ്ചിൽ കഠിനമായ വേദനയുണ്ടാക്കുന്നു.
എവിടെയോ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഒരേസമയം നിലവിളിക്കുന്നത് പോലെ. പെട്ടെന്ന് ആ ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം എന്റെ ചെവിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്നു. ആരോ എന്റെ പേര് അലറിക്കൊണ്ട് വിളിക്കുന്നു, പക്ഷേ ആ ശബ്ദം എന്റേത് തന്നെയാണ്!
ആ അപകടാവസ്ഥയിൽ എന്റെ നാവു കുഴയുന്നു. വെള്ളത്തിനായി ഞാൻ അലഞ്ഞു.
ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പതുക്കെ ഉരുകിത്തീരുകയാണ്. പരിചിതമായ മുറിയുടെ ഭിത്തികൾ ഇപ്പോൾ വെറും ഭിത്തികളല്ല; അവ രക്തം വാരുന്ന പച്ചമാംസമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അഴുകിയ മാംസത്തിന്റെ അസഹനീയമായ ഗന്ധം പടരുന്നു.