Posted by കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുടി ഒന്ന് ഒതുക്കി, വാതിൽ പൂട്ടി അവൾ വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. .
സ്കൂളിന്റെ നീളൻ വരാന്തയിലൂടെ ബാഗും തൂക്കി താഴേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ സൗമ്യയോടുള്ള അമർഷം തന്നെയായിരുന്നു. വിജനമായ സ്കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അപ്പോഴാണ് പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വിനോദ് സാർ തന്റെ കാറിന് അരികിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. അവൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
വിനോദ്: “എന്താ മാളവിക ടീച്ചർ, ഇത്രയും വൈകിയോ? സൗമ്യ ടീച്ചറെവിടെ? നിങ്ങളെപ്പോഴും ഒന്നിച്ചാണല്ലോ പോകാറുള്ളത്.”
മാളവിക: (ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്) “അവൾ പോയി സാർ… എനിക്കൊരു മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ട് അവൾ നേരത്തെ ഇറങ്ങി. ഫയലുകളുടെ തിരക്കിലായതുകൊണ്ട് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.”
മാളവികയുടെ സ്വരത്തിലെ ഇടർച്ച വിനോദ് സാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്തെ മ്ലാനത കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വല്ലാത്തൊരു സഹതാപം തോന്നി.
വിനോദ്: (അല്പം കൂടി അടുത്ത് വന്ന് ആശ്വാസത്തോടെ) “സാരമില്ല മാളവിക ടീച്ചർ. ആളുകൾ ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്. എല്ലാവരും നമ്മളെപ്പോലെ ആവണം എന്നില്ലല്ലോ. ടീച്ചർ ഇന്ന് വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു, അതിന്റെ കൂടെ ഇതിങ്ങനെ സംഭവിച്ചപ്പോൾ സങ്കടം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ അതോർത്ത് ഇപ്പോൾ വിഷമിക്കണ്ട.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.