Posted by പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിനോദ് സാർ ദൂരെ നിന്ന് അവളെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് “എന്തായി?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തള്ളവിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചു.
വിനോദ് സാർ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ ഇന്ന് വല്ലാതെ അപമാനിതയാകുമായിരുന്നു എന്ന് മാളവിക ഓർത്തു. ആ ചിന്ത അദ്ദേഹത്തോടുള്ള അവളുടെ അടുപ്പം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ഫയലുകൾ എല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ച് മാളവിക വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സമയം അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സ്കൂൾ പരിസരം ആകെ ശാന്തമായിക്കഴിഞ്ഞു. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ അവൾ മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ളത്. പുറത്ത് സന്ധ്യയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം പടർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
വേഗം ബാഗ് എടുത്ത് ഫോൺ നോക്കിയപ്പോഴാണ് സൗമ്യ ടീച്ചറുടെ മെസ്സേജ് കണ്ടത്: “മാളൂ, എനിക്ക് ഒരു അത്യാവശ്യ കാര്യമുണ്ട്, ഞാൻ നേരത്തെ ഇറങ്ങി. നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ലേ?”
മെസ്സേജ് വായിച്ചതും മാളവികയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു. അവൾക്ക് സൗമ്യയോട് വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യവും ഒപ്പം സങ്കടവും തോന്നി.
ഇന്ന് താൻ ഇത്രയും വലിയൊരു ജോലിത്തിരക്കിൽ ആയിരുന്നിട്ടും, പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ അടുത്തുനിന്ന് ചീത്ത കേട്ട് മാനസികമായി തളർന്നിരുന്നിട്ടും, ഒരു വാക്ക് നേരിട്ട് പറയാതെ അവൾ പോയത് മാളവികയ്ക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ ഫോൺ ബാഗിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ ഫാനുകൾ ഓരോന്നായി ഓഫ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സൗമ്യയോടുള്ള അമർഷം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ തനിച്ചായിപ്പോയി എന്നൊരു തോന്നൽ അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഈ നേരത്ത് ഇനി ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ പോയി കാത്തുനിൽക്കുന്നത് ഓർക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് മടുപ്പ് തോന്നി.