ഷർട്ട് ധരിക്കാതെ തന്നെ അത് മാറിടത്തിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച്, എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ അഹങ്കാരത്തോടെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി…
ഷബീന മുറിയിലേക്ക് പോയതോടെ ലിവിങ് റൂമിൽ ഒരുതരം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത പടർന്നു…
ഡോക്ടറും ഞാനും പരസ്പരം മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കാൻ പോലുമാവാതെ തളർന്നിരുന്നു…
പൗരുഷം ഉദ്ധരിച്ചു നിൽക്കുന്നതിന്റെ ജാള്യത മറയ്ക്കാനായി ഞാൻ സോഫയിലിരുന്ന ഒരു കുഷ്യൻ എടുത്ത് മടിയിൽ വെച്ചു… എന്റെ ആ വെപ്രാളം കണ്ടതും ഡോക്ടറുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു…
അതെന്നെ അപമാനിക്കാനുള്ള ചിരിയായിരുന്നില്ല, പകരം ആ അന്തരീക്ഷത്തിലെ വിചിത്രമായ അവസ്ഥ കണ്ട് നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ വന്നതായിരുന്നു. എങ്കിലും അയാളുടെ ആ ചിരി എന്റെ ഉള്ളിലെ മുറിവിൽ ഉപ്പുപുരട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി…
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീന വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ക്രമീകരിച്ച്, മുഖം കഴുകി മുടിയൊക്കെ ഒതുക്കിയിരുന്നു…
“ചായ തണുത്തിട്ടുണ്ടാവും, ചൂടാക്കണോ?”
ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെയുള്ള അവളുടെ ആ ഭാവം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി… എങ്കിലും, ഞാൻ കാരണം രസച്ചരട് മുറിഞ്ഞുപോയതിന്റെ നീരസം അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
വീണ്ടും ഞങ്ങൾ പഴയതുപോലെ ഇരുന്നു…
ചായ തീർത്തും തണുത്തിരുന്നു… എനിക്ക് തണുത്ത ചായ ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും, തൊണ്ടയിലെ വരൾച്ച മാറ്റാൻ ഞാൻ അത് കുടിച്ചു തീർത്തു…