”ഇക്കു… നിന്റെ മുഖം നോക്കിയേ…” അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. അവൾ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന ടിഷ്യൂ പേപ്പർ എടുത്ത് വളരെ മൃദുവായി അവന്റെ മുഖം തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു അമ്മ കുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെ വളരെ കരുതലോടെയാണ് അവൾ അത് ചെയ്തത്.
ഫൈസി ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. മുഖം തുടച്ചു കഴിഞ്ഞതും ഐഷു അവന്റെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തുയർത്തി അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനം ആഴത്തിലുള്ളതായിരുന്നു; അതിൽ കാമത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരു വലിയ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയുണ്ടായിരുന്നു.
ചുംബനത്തിന് ശേഷം അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചായ്ച്ചു കിടന്നു. ഫൈസിയുടെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മുറിയിലെ ഫാനിന്റെ ശബ്ദം ഒഴികെ അവിടെ വലിയൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഐഷു ചോദിച്ചു:
”ഇക്കു… നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ എന്താണ് ബന്ധം? നമ്മൾ ശരിക്കും ആരാണ്?”
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഫൈസി ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. അവൻ അവളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു,
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ… എനിക്കറിയില്ല ഐഷൂ. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് എന്ത് പേരിടണം എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”
”അതെന്താ ഇക്കു അങ്ങനെ പറയുന്നത്? ഇത്രയൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടും നിനക്ക് അറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ…” അവൾ അല്പം പരിഭവത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരൽ കൊണ്ട് വരച്ചു.
”അതല്ലടി… ഞാൻ ഇത് മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്തതല്ല. നിന്നെ കണ്ടതും, നമ്മൾ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ പെട്ടുപോയതും, പിന്നീട് നടന്ന കാര്യങ്ങളുമൊന്നും ഞാൻ കരുതിക്കൂട്ടിയതല്ല. മനസ്സിന് തോന്നിയത് ഞാൻ ചെയ്തു. നിന്റെ വേദന കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, നിന്റെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ആവേശമായി. അതിനപ്പുറം ഒരു വലിയ നിർവചനമൊന്നും എന്റെ കയ്യിലില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ഈ നിമിഷം ഞാൻ നിന്നെ അത്രമേൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നു… സ്നേഹിക്കുന്നു…അത് മാത്രമാണ് എനിക്കറിയാവുന്ന സത്യം.”