അയാള് അവളെ നോക്കി.
“ഒരു ഡെഡ് ബോഡി പോലെ ചുമ്മാ കെടന്ന് കൊടുക്കാം…എന്റെ മൊലേലും കുണ്ടിക്കും ഒക്കെ പിടിച്ചപ്പം ഞാന് അങ്ങനെ നിന്നു കൊടുക്കുവല്ലാരുന്നോ? അത് പോലെ സഹിച്ചു നിന്നു കൊടുക്കാം…ഇന്നത്തെ രാത്രിയോടെ എല്ലാം തീരൂല്ലോ…പിന്നെ ആ കാര്യം രണ്ടാളും മറന്ന് കളഞ്ഞാപ്പോരെ?”
ഫിലിപ്പ് അവളെ അദ്ഭുത്തോടെ നോക്കി.
“നെനക്ക് അതിന് കഴിയുവോ സെലിനെ?”
അയാള് ദയനീയ സ്വരത്തില് അവളോട് ചോദിച്ചു.
“കഴിയുവായിട്ടാണോ അച്ചായാ?”
അവള് ചോദിച്ചു.
“അല്ലാതെ എന്നാ ഓപ്ഷന് നമ്മക്ക്? ഉണ്ടോ? ഇല്ലല്ലോ?”
ഫിലിപ്പ് തല താഴ്ത്തി. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദയനീയ അവസ്ഥയിലൂടെയാണ് താന് കടന്നു പോകുന്നത് എന്ന് അയാളുടെ മുഖഭാവം പറഞ്ഞു.
“ഞാനവന് സാധനം പിടിച്ചു കൊടുത്ത് ചെയ്തില്ലേ?”
അവള് അയാളോട് ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ അവന്റെ സാധനം വായില് വെച്ച് ചെയ്ത് കൊടുത്തില്ലേ? അവനെന്റെ മൊലേം ചന്തീം ഒക്കെ ഞെക്കി നാശമാക്കിയില്ലേ? ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ച സ്ഥിതിക്ക് ഇതുകൂടെ അങ്ങ് സംഭവിക്കട്ടെ…അച്ചായന് വെഷമിക്കാതെ…”
അവള് അയാളുടെ തോളില് പിടിച്ചു.
“എന്നാലും എന്റെ സെലിനെ…”
അയാള് ദീര്ഘനിശ്വാസം ചെയ്തു.
“വിട്ടുകള അച്ചായാ…”
അയാളുടെ തോളിലെ അവളുടെ പിടി മുറുകി.
“എന്റെ പേടി അതല്ല…”
അവള് ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“പത്തല് പോലത്തെ അവന്റെ സാധനം എനിക്ക് ഉള്ളില് കേറ്റാന് പറ്റുവോ എന്നാ! പറ്റിയാ എന്തേലും കൊഴപ്പം ആകുവോ എന്നാ! ഏതായാലും ഹോസ്പ്പിറ്റലിലും കൂടെ പോകാന് ഒരുങ്ങിയിരിക്കേണ്ടി വരും…”