Posted by
ഐഷു പരിഭവിച്ചു. അവൾക്ക് രോഗത്തെക്കാൾ പേടി ഈ നഗരത്തിൽ ഇങ്ങനെ പെട്ടുപോയതിലായിരുന്നു.
”നീ പേടിക്കണ്ട, നമുക്ക് ഉമ്മച്ചിയെ വിളിക്കാം. അവർ പേടിക്കണ്ടല്ലോ.” ഫൈസി ഫോണെടുത്ത് ഇളയമ്മയെ വിളിച്ചു. സ്പീക്കർ ഓൺ ചെയ്ത് ഐഷുവിനെ അരികിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി.
”എന്താ ഫൈസി… നീയിപ്പോ വിളിച്ചേ?” ആമിനയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവ് ആകുലത.
”ഇളയമ്മേ, പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. നമ്മൾ ഇന്നലെ കണ്ട ഒരു സാറിന് കൊറോണ ലക്ഷണമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് 14 ദിവസം ഞങ്ങളോട് ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഐഷു എന്റെ കൂടെയുണ്ടല്ലോ, ഇളയമ്മ സമാധാനമായിട്ടിരിക്ക്.”
”അയ്യോ… ന്റെ മോളെ… അവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?”
”എനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല ഉമ്മച്ചീ. ഫൈസിക്കാക്ക കൂടെയുള്ളോണ്ട് എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല. ഇവിടെ ഫുഡും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ മുറിയിൽ കിട്ടും. 14 ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് പോന്നോളാം,” ഐഷു ഉമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
കുറെ ഉപദേശങ്ങൾക്കും സങ്കടങ്ങൾക്കും ശേഷം ഫോൺ വെച്ചു. ഫോൺ വെച്ചതോടെ ആ മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ഐഷു ഫൈസിയെ നോക്കി.
”അപ്പൊ ശരിക്കും നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം… 14 ദിവസം… അല്ലേ കാക്കു?”
അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
”അതെ… വല്ല ലൂഡോയോ മറ്റോ കളിച്ചിരിക്കാം. അല്ലാതെ എന്ത് ചെയ്യാനാ!”
മുറിക്കുള്ളിലെ ആദ്യത്തെ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ അവർക്കിടയിലെ അപരിചിതത്വം മെല്ലെ അലിയിച്ചു കളയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ ലോകം കൊറോണ ഭീതിയിലായിരുന്നെങ്കിലും, ആ ഹോട്ടൽ മുറിക്കുള്ളിൽ ഫൈസിയും ഐഷുവും തങ്ങളുടേതായ ഒരു ലോകം പണിതു.