Posted by വിജി: “എന്റെ ജീവിതം ഒരു പാഴ്മരുഭൂമി പോലെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു ജോ. ആരും കടന്നു വരാത്ത, ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരിടം. പക്ഷേ… പക്ഷേ നീ… നീ എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ പ്രണയിക്കുന്നത്? നിനക്ക് നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള എത്രയോ പെൺകുട്ടികളെ കിട്ടുമായിരുന്നു.”
ജോ: “അതിനൊന്നും ഉത്തരമില്ല വിജി. എന്റെ ഉള്ളിൽ നീ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ആദ്യമൊരു കൗതുകമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് എന്റെ ശ്വാസം പോലെയായി. നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനും നിന്റെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാനും ഞാൻ മാത്രമേ കാണൂ എന്ന ഉറപ്പ് നിനക്ക് നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിയും.”
വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആ 25 വയസ്സുകാരൻ ഒരു പക്വതയുള്ള പുരുഷനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവളിലെ സ്ത്രീ അവനിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുചേരാൻ കൊതിച്ചു. താൻ ഇത്രയും കാലം തേടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും ഈ പയ്യനിലാണോ ഒളിഞ്ഞിരുന്നതെന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ രണ്ടുപേർക്കും ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ അവരുടെ ഉള്ളം തുടിച്ചു. എങ്കിലും, ആ ബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രത കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ എന്നവണ്ണം അവർ ആ വാതിൽ തുറന്നില്ല. സ്നേഹം വന്യമായ മോഹമായി മാറുമ്പോഴും, പരസ്പരം നൽകുന്ന ആദരവ് അവരെ ആ അതിർവരമ്പിനുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടു.
വിജി: “ജോ… നീ അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുമോ? എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ.”
ജോ: “ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും വിജി. നിന്റെ കാവലായി… നിന്റെ മാത്രം ജോ ആയി.”