Posted by ആദ്യം ചാച്ചനും അമ്മയും ഒന്ന് മടിച്ചു. ഏക മകൻ ദൂരെ പോകുന്നത് അവർക്ക് ആലോചിക്കാനായില്ല.
അമ്മ: “എന്തിനാ മോനേ അത്രയും ദൂരെ പോകുന്നത്? ഇവിടെ ചാച്ചന്റെ ബിസിനസ് നോക്കി നടന്നാൽ പോരേ?”
ജോ: “എനിക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം അമ്മേ. കുറച്ചു കാലം പുറത്തെ ലോകം കണ്ട് പഠിക്കട്ടെ. ബാംഗ്ലൂർ അത്ര ദൂരെയൊന്നുമല്ലല്ലോ, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വരാമല്ലോ.”
വിജി ബാംഗ്ലൂരിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ചാച്ചന് ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. “മോൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ… അവിടെ ഡോക്ടർ വിജി ഉണ്ടല്ലോ, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ നോക്കിക്കോളും,” ചാച്ചന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
താൻ പോകുന്നത് തന്നെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ജോ വേഗത്തിലാക്കി. തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഓരോന്നിലും വിജിയുടെ ഗന്ധം തിരഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്വാറന്റൈൻ കാലത്തെ ആ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം അമ്മ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ചാച്ചൻ കൈയ്യിൽ കുറച്ച് പണം വെച്ച് നൽകി. അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു.
ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലിരുന്ന് അവൻ വിജിക്ക് സന്ദേശമയച്ചു: “ഞാൻ വരികയാണ് വിജി… ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത വിധം. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്…”
മറുപടിയായി വിജി ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം അയച്ചു: “നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു ജോ. ഈ നഗരം ഇനി നമ്മുടേതാണ്.”