Posted by വിജിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ജോയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അവളുടെ പക്വതയാർന്ന സംസാരം അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.
വിജി: “എനിക്കും ഒരു തുണ വേണം ജോ. നിന്റെ ഈ കരുത്തുള്ള കൈകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾക്കിടയിൽ മറകളൊന്നും വേണ്ട.”
അവൾ പതുക്കെ ജോയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുത്തു. ജോയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവൻ വിജിയുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഉടലിന്റെയും ഗന്ധം അവനെ ഉന്മത്തനാക്കി. വിജി അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, ലോകം മറന്നുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം കെട്ടുപുണർന്നു കിടന്നു. പ്രായവും ബന്ധങ്ങളും നിയമങ്ങളും ആ ആലിംഗനത്തിൽ അപ്രസക്തമായി.
രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ തരംഗങ്ങൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ നിഷിദ്ധമായ എല്ലാ അതിരുകളും മാഞ്ഞുപോയി.
ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർപ്പണമായി മാറി. വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ ബന്ധമെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ വിജിയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോ. ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് വിജിയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി… എനിക്കിനി നിന്നെ പിരിഞ്ഞു കഴിയാൻ കഴിയില്ല. ലോക്ക്ഡൗൺ തീരാറായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചുവരും. നീ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകും. അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് വയ്യ.”