Posted by ആ രാത്രിയിൽ, വാക്കുകൾക്കും നിശബ്ദതയ്ക്കും ഇടയിൽ അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മാവുകളെ പരസ്പരം കൈമാറി. ഉടലുകൾ അകന്നു നിന്നെങ്കിലും, മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ വേർപിരിയാനാവാത്ത വിധം ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ജോ അല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനില്ലെന്ന് വിജി അന്ന് ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
ആ തറവാട് വീട്ടിലെ നിശബ്ദമായ പകലുകൾക്കൊടുവിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നിമിഷം വന്നണഞ്ഞു. പുറത്ത് മഴ ചാറുന്ന ഒരു ഉച്ചസമയം. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു നിലവിളിയും പിന്നാലെ എന്തോ വീഴുന്ന ശബ്ദവും കേട്ട് ജോ പരിഭ്രമിച്ച് മുകളിലേക്ക് ഓടി.
“വിജി… വിജി… എന്താ പറ്റിയത്?” അവൻ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
ബാത്റൂമിൽ തെന്നിവീണ വിജി വേദനകൊണ്ട് പുളയുകയായിരുന്നു. “ജോ… എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… കാലിന് നല്ല വേദന,” അകത്തുനിന്ന് കരച്ചിലോടെയുള്ള വിജിയുടെ മറുപടി വന്നു. ക്വാറന്റൈൻ നിയമങ്ങളും സാമൂഹിക അകലവും ആ നിമിഷം ജോയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി. തന്റെ പ്രാണൻ വേദനിക്കുമ്പോൾ കാവൽക്കാരനായി നോക്കിനിൽക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ആ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ഈർപ്പമുള്ള തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന വിജിയെ കണ്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൻ അവളെ മെല്ലെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. വിജി ജോയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആദ്യമായി അവരുടെ ഉടലുകൾ തമ്മിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ പ്രണയവും കരുണയും ഒരേപോലെ പടർന്നു. അവളെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി കാലിലെ മുറിവിൽ മരുന്ന് വെച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.