Posted by
നതാഷ തന്റെ മുഖത്തെറിഞ്ഞ ശാപവാക്കുകൾ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവിലേക്ക് ലില്ലി കാമത്തിന്റെ തേൻ പകരുകയായിരുന്നു.
ആ ഫോട്ടോ സൂം ചെയ്ത് നോക്കുമ്പോൾ സാം ഒരു കവിയുടെ ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ ലില്ലിയുടെ ഉടലിനെ മനസ്സിൽ ആവാഹിച്ചു.
സാം: (മനസ്സിൽ) “നീ എന്നെ മൃഗമെന്ന് വിളിച്ചതല്ലേ നതാഷാ?
എങ്കിൽ ഇതാ നിന്റെ നിഴലിൽ വളരുന്നവൾ ആ മൃഗത്തിനായി സ്വയം വരിഞ്ഞുകെട്ടി കാത്തിരിക്കുന്നു.
കറുത്ത പട്ടുപോലെ പടരുന്ന ഇരുട്ടിൽ അവൾ തന്റെ കണ്പോളകളെ ചുവന്ന പട്ടുകൊണ്ട് മൂടിയിരിക്കുന്നു. കാമത്തിന്റെ ഈ കവിത നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല നതാഷാ…!!!”
ലില്ലിയുടെ ആ രൂപം സാമിന്റെ ഭാവനയിൽ ഒരു കാമരൂപമായി വിരിഞ്ഞു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കറുപ്പിന് മേൽ ചുവന്ന ഷാൾ അമർന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കാഴ്ചകൾ മരിക്കുകയും സ്പർശനങ്ങൾ മാത്രം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ വന്യമായ ലോകത്തേക്ക് അയാൾ വീണ്ടും എത്തി.
അവളുടെ പുറകോട്ടു പിടിച്ച കൈകളും വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങളും മുട്ടുകുത്തിയുള്ള ആ ഇരുപ്പും… അതൊരു സമർപ്പണമായിരുന്നു.
തനിക്ക് ഏറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ട പ്രിയതമന് വേണ്ടിയുള്ള സമർപ്പണം…
അയാളുടെ ഉള്ളിൽ കാമം ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു.
ആ ചായക്കടയിലെ തിരക്കിൽ അയാൾക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ലില്ലി അയച്ചുതന്ന ലൊക്കേഷൻ അയാളുടെ ഫോണിൽ ലോഡ് ആയപ്പോൾ അത് ലില്ലിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിലേക്കുള്ള ദൂരമായി അയാൾക്ക് തോന്നി.