Posted by സാം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചേനെ. എനിക്ക് സാം തന്ന ആ പഴയ പാടുകളേക്കാൾ വലിയ പാടുകൾ ഇന്ന് എന്റെ മനസ്സിൽ അയാൾ ഉണ്ടാക്കിയേനെ. താൻ ആണ് എന്നെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചത്…”
സാം പതുക്കെ തല തിരിച്ച് അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ തീക്ഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അയാളുടെ നിശബ്ദത നതാഷയെ കൂടുതൽ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു.
മാത്യു ഇല്ലാത്ത ആ വീട്ടിലേക്ക് താൻ കൊണ്ടുപോകുന്നത് ഒരു അപകടകാരിയായ മനുഷ്യനെയാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
എങ്കിലും ആ അപകടത്തിൽ വീഴാൻ അവൾ ഇപ്പോൾ കൊതിക്കുന്നു.
കാർ പതുക്കെ നതാഷയുടെ വലിയ വീട്ടിലേ പോർച്ചിലേക്ക് കയറി നിന്നു.
എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ വീണ്ടും ആ ഭയാനകമായ നിശബ്ദത തിരിച്ചുവന്നു.
നതാഷ: (മൃദുവായി) “എന്താ സാം… മാത്യു ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്. നാളെ രാവിലെയേ വരൂ. വീട്ടിൽ ആരുമില്ല… നമുക്ക് അകത്തേക്ക് കയറാം?”
ആ വലിയ വീട്ടിലെ ആഡംബരം സാമിന്റെ വന്യമായ പ്രകൃതത്തിന് ഒട്ടും ചേരാത്തതായിരുന്നു.
എങ്കിലും നതാഷയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അയാൾ ആ വിശാലമായ ലിവിംഗ് റൂമിലെ മൃദുവായ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
സാമിന്റെ ഉള്ളിലെ കലിപ്പ് പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല എങ്കിലും നതാഷയുടെ ഈ പുതിയ ഭാവം അയാളെ ഒരുതരം നിഗൂഢമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.
നതാഷ വേഗത്തിൽ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
തിരികെ വന്നപ്പോൾ അവളുടെ കയ്യിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു ബിയർ ബോട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അവളത് സ്നേഹത്തോടെ സാമിന് നേരെ നീട്ടി.