Posted by തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം മാത്രം റോഡിൽ നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.
അല്പദൂരം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ റോഡിന്റെ വശത്ത് ഒരു നിഴൽരൂപം നിൽക്കുന്നത് നതാഷ കണ്ടു.
കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് ആ രൂപത്തിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അത് വക്കചനായിരുന്നു!
യൂണിഫോം മാറി മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച അയാളെ കണ്ടാൽ ആരും തിരിച്ചറിയില്ല. ഒരു കയ്യിൽ ടോർച്ചും മറുകയ്യിൽ ഫോണുമായി അയാൾ റോഡിൽ ആധിപത്യത്തോടെ നിന്നു.
നതാഷ കാറിന്റെ വേഗത കുറച്ചു. വക്കച്ചൻ തന്റെ വന്യമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കാറിനുള്ളിലെ നതാഷയെ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞുനോക്കി.
അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അയാൾ തന്റെ കൈ ഉയർത്തി ദൂരെ കാടിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു ചെറിയ വഴി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത് മങ്ങിയ ഒരു വെളിച്ചം മാത്രം കത്തുന്ന ഒരു വീട് കാണാമായിരുന്നു..വക്കച്ചന്റെ വീടായ ഒളിത്താവളം..
അയാൾ കാറിന്റെ ചില്ലിനടുത്തെത്തി ആംഗ്യം കാട്ടി.
വണ്ടി നിർത്തി അങ്ങോട്ട് പോകാനായിരുന്നു ആ ആജ്ഞ.
നതാഷയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
ആ വിജനമായ വീട്ടിലേക്ക് തനിച്ച് പോകുക എന്നാൽ തന്റെ സർവ്വവും അയാൾക്ക് മുന്നിൽ അടിയറവ് വെക്കുക എന്നാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
വക്കച്ചൻ: (വാക്കുകൾ പുറത്തു കേൾക്കുന്നില്ലെങ്കിലും അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ ആക്രോശിച്ചു) ”
അങ്ങോട്ട് പോ ഡോക്ടറേ… നമ്മുടെ വീഡിയോയുടെ ബാക്കി ഭാഗം അവിടെ വെച്ച് പൂർത്തിയാക്കാം!”
അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ കാമം കണ്ടപ്പോൾ നതാഷയ്ക്ക് പേടി കൂടിതുടങ്ങി..
എങ്കിലും ആ വീഡിയോ പുറത്തുവന്നാൽ മാത്യുവിന്റെ മുന്നിൽ താൻ ഇല്ലാതാകും എന്ന ഭയം അവളെ തളർത്തി.