അവൾ ബെഡിൽ ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ തന്റെ ശരീരം ഒന്ന് വില്ലുപോലെ മുന്നിലോട്ട് വളച്ചു.
സാം അവളുടെ ഇറുകിയ ലെഗ്ഗിൻസിനു മുകളിലൂടെ തുടകളിൽ പതുക്കെ നഖം കൊണ്ട് വരഞ്ഞു. ആ ചെറിയ നോവ് ലില്ലിയെ ഉന്മാദത്തിന്റെ അറ്റത്തെത്തിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് തന്നെ അയാളുടെ സ്പർശനം അവിടെ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായതായി ലില്ലിക്ക് തോന്നി..
കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഇരുട്ടിൽ സാം എവിടെയാണെന്നോ അടുത്തതായി എവിടെ സ്പർശിക്കുമെന്നോ അറിയാത്ത ആ ആകാംക്ഷ അവളെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.
അയാൾ പിന്നിൽ കൂടെ വന്നു അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിലെ മറുകിൽ തന്റെ പല്ലുകൾ അമർത്തി. ലില്ലി ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ ആഞ്ഞെങ്കിലും സാം അവളുടെ വായ തന്റെ കൈകൊണ്ട് പൊത്തി.
സാം: (അവളുടെ കാതിൽ ക്രൂരമായ ആവേശത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു)
“ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത് ലില്ലി… നീ ഒരു മാലാഖയാണ്… എന്റെ തടവറയിൽ അകപ്പെട്ട മാലാഖ.. ഇന്ന് രാത്രി നീ കാണാൻ പോകുന്നത് നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ സുഖമല്ല.. നിന്റെ ഉടലിനെ ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു രുചിക്കുന്ന ആ കാഴ്ചയാണ്.കണ്ണുകളിലൂടെ അല്ല എന്ന് മാത്രം… എന്റെ സ്പർശനങ്ങളിലൂടെ….”
സാം അവളെ ബെഡിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും തള്ളി അമർത്തി കിടത്തി. അവളുടെ ലെഗ്ഗിൻസ് പാന്റ് അയാൾ പണിപ്പെട്ടു അഴിച്ചുമാറ്റി.. അതിനു ശേഷം അയാൾ അവളെ ആ ബെഡിന്റെ ഒരുവശത്തു കാലുകൾ നിലതുകുത്തിയവിധം ഇരുപ്പിച്ചു..
ലില്ലിയുടെ അടിവയറ്റിൽ കാമത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
സാം തന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലൂടെയും അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെയും ലജ്ജയെയും അഴിച്ചുമാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ആ ഇരുട്ടിൽ സാമിനായി സ്വയം സമർപ്പിച്ചു.