Posted by
അവൾ ഒന്നും ഉദ്ദേശിച്ചില്ലായിരിക്കാം…
അത് എന്റെ തോന്നലുകൾ മാത്രമായിരിക്കാം…
അപകർഷതാബോധം മനസ്സിൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ കാട്ടിക്കൂട്ടലുകൾ മാത്രമാണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ
അറിയാമായിരുന്നു…
എന്നിട്ടും… എനിക്ക് അസ്വസ്ഥത കുറയുന്നില്ലായിരുന്നു…
മനസ്സ് ഒരു തകർന്ന കണ്ണാടിപോലെ
എന്നെ തിരിച്ച് നോക്കി… അതിൽ
എനിക്ക് കാണാനായത് എന്നെ ആയിരുന്നില്ല…
പകരം— തളത്തിൽ ദിനേശനെ ആയിരുന്നു!!
****************
കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മാസങ്ങളായി ഓഫീസിൽ ഞാൻ ജോലിയിലല്ല—
ചിന്തകളുടെ ഒരു അടച്ചലോകത്തിലായിരുന്നു…
ഇതുവരെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയിരുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യമായിരുന്നു— ഷബീനയും ഡോക്ടറും എന്ന ചിന്തകളിൽ
ഒഴിയാതെ കുരുങ്ങിക്കിടന്ന ആ ആവലാതികൾ!!
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിനൊപ്പം മറ്റൊരു വിഷയം കൂടി മനസ്സിൽ പല്ലുകടിച്ച് നിൽക്കാൻ തുടങ്ങി…
ഒരുപക്ഷേ അതിലേറെയും വലിയൊരു വിഷയം…
ആ,, അതു തന്നെ ‘കുണ്ണ’ പൊങ്ങാത്ത വിഷയം!!.
അത് മനസ്സിന്റെ സമ്മർദ്ദവും അകത്തളത്തിലുള്ള പരിഭ്രാന്തിയും കൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നിട്ടും,, അത് ഇനി ഒരിക്കലും പൊങ്ങില്ലേ?? എന്ന അകാരണമായ ഭയം മനസ്സിന് ഒരു നിമിഷം പോലും സമാധാനം നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു…
അന്നത്തെ തുടരെത്തുടരെയുള്ള
രാത്രികളിലെ പരാജയങ്ങൾക്ക് ശേഷം
ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു ശ്രമം പോലും
നടത്തിയില്ല…
ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല…
ഒരിക്കൽ കൂടി അതേ തകർച്ച നേരിട്ടാൽ,,, ഇപ്പോൾ തന്നെ അരവട്ടനായി ജീവിക്കുന്ന ഞാൻ