അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അമ്മയും വന്നു. ഒരു കറുത്ത ടോപ്പും ക്രീം നിറത്തിലുള്ള ഒരു അടിപ്പാവാടയുമാണ് ഇട്ടതു. വല്ലപ്പോഴും മാത്രമാണ് അമ്മയെ പാവാടയിൽ കാണുന്നത്. ദോശയും ചമ്മന്തിയും സാമ്പാറും കൊണ്ട് വന്നു. കൂടെ പെട്ടെന്നൊരു കട്ടനും ഇട്ടു. നല്ല വിശപ്പുകാരണം എന്ത്രയെണ്ണം കഴിച്ചു എന്നൊരു കണക്കും ഇല്ലായിരുന്നു.
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിച്ചത് പോലും. മെല്ലെ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി ദോശ കഴിക്കുന്നു.
“എന്താ അമ്മായിങ്ങനെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നെ?” ഞാൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അല്ല.. വേറെയാർക്കും സാധിക്കാത്തതു എന്റെ മോനാണല്ലോ എനിക്ക് സാധിച്ചുതന്നതു എന്നോർത്തതാണ്.” അമ്മ ഒരു വിടർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ഞാനും മറുപടിയായി ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം നൽകി.
“വയറു നിറച്ചും പാല് മാത്രമല്ല ഉള്ളത്.. നല്ല തേനും ഉണ്ട്… അടുത്ത് അത് കുടിക്കണം എനിക്ക്…” ഞാൻ ഒരുളുപ്പും ഇല്ലാതെയായിരുന്നു പറഞ്ഞത്…
“ഇനിയിപ്പോ ഞാൻ വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞാലും നീ കുടിക്കും.. പിന്നെ കുടിച്ചോ.. മോനേത്രവേണേലും കുടിച്ചോ… പോരെ..” അമ്മയെന്നെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“അല്ലടാ… നീ നിന്റെ പാല് പിഴിഞ്ഞ് കളഞ്ഞില്ലല്ലോ ഇന്ന്… അതെന്താ… ഞാൻ അതേക്കുറിച്ചു ഓർത്തതുകൂടിയില്ല… സോറി മോനു…” അമ്മ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“അമ്മയുടെ ഭ്രാന്തമായ ഉരുൾപൊട്ടലൊക്കെ കാണുമ്പോ മറ്റൊന്നും ഓർക്കില്ല… അത് തന്നെ ഒരു മായകാഴ്ചയല്ലേ… ” ഞാൻ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “ഇനിയും എത്രത്തോളം തവണ അമ്മയുടെ അഗ്നിപർവതം പൊട്ടിച്ചുവിടാനാവുമോ … അത്രയും തവണ ഞാൻ അത് തരാൻ തയ്യാറാണ്… അതിനു ശേഷം മതി എന്റെ പാല് പിഴിഞ്ഞ് കളയുന്നത്… അതിപ്പോ എനിക്കും സ്വയം ചെയ്യാമല്ലോ…” ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.