Posted by
അവൾ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്തെത്തിയിരുന്നു. കുറച്ചൂടെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ എന്റെ മുന്നിൽ😐
എന്നിട്ടും നിധിക്ക് യാതൊരു കുലുക്കവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“പേടിക്കണ്ട… ആരും കൈ വിടരുത്.അതിന് നമ്മളേ ഒന്നും ചെയ്യാൻ സാധിക്കില്ല….”
അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…
ആ കുട്ടി അവളുടെ മുന്നിലായി നിൽക്കുന്ന എന്നെയൊന്ന് നോക്കി
ആ കണ്ണുകളിൽ ജീവന്റെ ഒരംശം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മരിച്ചവരുടേത് പോലെയുള്ള, കുഴിയിൽ പതിഞ്ഞ വെറും കറുത്ത ഗർത്തങ്ങൾ മാത്രം.
പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവളുടെ മുഖഭാവം മാറിയത്.
അതുവരെ ചുണ്ടിൽ തങ്ങിനിന്ന ആ നിർജീവമായ പുഞ്ചിരി… അതൊന്ന് കൂടി വിടർന്നു.
അല്ല, വിടരുകയായിരുന്നില്ല…
ഒരു റബ്ബർ ഷീറ്റ് വലിച്ച് നീട്ടുന്നത് പോലെ, അവളുടെ വായയുടെ ഇരുവശങ്ങളും സാവധാനം വശങ്ങളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കീറുകയായിരുന്നു..
തൊലി വിണ്ടു കീറുന്ന നേരിയ ശബ്ദം പോലും ആ നിശബ്ദതയിൽ എനിക്ക് കേൾക്കാൻ പറ്റി…
കീറിപ്പറിഞ്ഞ വായുടെ അറ്റങ്ങൾ വലിഞ്ഞ് അവളുടെ ചെവികളിൽ പോയി മുട്ടി.
ചുവന്ന മോണകളും, അതിനുള്ളിലെ നിരതെറ്റിയ കൂർത്ത പല്ലുകളും പുറത്ത് കാട്ടി… വായ ചെവിയോളം വലിച്ചുകീറിയുള്ള ആ നിൽപ്പ്…!
ഒരു മനുഷ്യനും ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ഭീകരമായിരുന്നു ആ കാഴ്ച….
സംഭവം ധീരനും വീരനും ശൂരനുമൊക്കെയാണെങ്കിലും, അനാവശ്യമായി വഴക്കുണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കരുത് എന്നൊരു പ്രമാണം എനിക്കുണ്ട്. അത്കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ നൈസായിട്ടൊന്ന് സൈഡിലോട്ട് ഒതുങ്ങി കൊടുത്തു.