മാളവിക: “അയാൾ എന്റെ അരികിൽ വന്നിട്ട് വളരെ മോശമായ രീതിയിൽ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, ‘മാളവിക ടീച്ചറെ… കോളേജിൽ വരുമ്പോൾ വസ്ത്രമൊക്കെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണ്ടേ? ആ സ്ട്രാപ്പ് പുറത്തുകാണുന്നത് ടീച്ചർക്ക് ഒട്ടും ചേരുന്നില്ല. വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ ഒന്ന് ശരിയാക്കി തരണോ?’ എന്ന്.”
സൗമ്യ: “എന്റെ ദൈവമേ! അയാൾ അത്രയും പറഞ്ഞോ? എന്നിട്ട് നീ എന്ത് ചെയ്തു?”
മാളവിക: “സൗമ്യേ, ഞാൻ പിന്നെ അത് അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. അയാളുടെ ഭാര്യയും പുറത്താണല്ലോ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അതിന്റെ ഒരു അസുഖമാണ് അയാൾക്ക്. വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്തതിന്റെയും ആ സ്നേഹം കിട്ടാത്തതിന്റെയും ഒക്കെ ഒരു നിരാശ അയാൾ മറ്റുള്ളവരോട് തീർക്കുന്നതാകാം എന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
സൗമ്യ: “അതിന് ടീച്ചർമാരോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണോ പെരുമാറുന്നത്? ഭാര്യ കൂടെയില്ലെങ്കിൽ അത് അയാളുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യം. അതിന് ഇത്തരത്തിൽ തരംതാഴ്ന്ന കമന്റുകൾ അടിക്കുന്നത് ശരിയാണോ?”
മാളവിക: “ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, എന്റെ അവസ്ഥയും ഏതാണ്ട് അതുതന്നെയല്ലേ സൗമ്യേ? രാഹുൽ ഗൾഫിൽ, അയാൾ ഇവിടെ തനിച്ച്. ഒരാളുടെ ഏകാന്തത അയാളെ മോശക്കാരനാക്കുന്നു, എന്റെ ഏകാന്തത എന്നെ തളർത്തുന്നു. അത്രയേ ഉള്ളൂ വ്യത്യാസം. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അന്ന് അയാളോട് തർക്കിക്കാനൊന്നും നിന്നില്ല.”
സൗമ്യ: “നീ വല്ലാതെ മാറിപ്പോയി മാളു. നിന്റെ സങ്കടങ്ങൾ നിന്നെ ഒന്നിനോടും പ്രതികരിക്കാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. വിനോദ് സാറിനെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് അതൊരു അവസരമാണ്. നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് അയാൾ വീണ്ടും ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നത്.”