Posted by വിനോദ് സാറിന്റെ ആ മുഖത്തെ സങ്കടവും നിരാശയും മാളവിക ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ ചെറിയൊരു ഭാഗം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഇത്രയും നിരാശനാകുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ചിരി പൊട്ടി. ഒരു പുരുഷനെ തന്റെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ട് ഇത്രയധികം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നത് അവൾക്ക് വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.
അവൾ വിനോദ് സാറെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. എന്നിട്ട് സൗമ്യ കേൾക്കാത്ത രീതിയിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
മാളവിക: “എന്താ സാർ… മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടിപ്പോയല്ലോ?
മാളവികയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിനോദ് സാർ വീണ്ടും അവളെ നോക്കി. അവൾ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് തന്റെ ചമ്മൽ മാറി.
സൗമ്യ ടീച്ചർ തന്റെ ബാഗ് ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് വിനോദ് സാറിനോട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
സൗമ്യ: “സാർ, ഇവിടെ വണ്ടി നിർത്തിക്കോളൂ. ഞാനും മാളവികയും ഇവിടെ ഇറങ്ങിക്കോളാം. ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടുന്ന് കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ കൂടി വാങ്ങാനുണ്ട്.”
വിനോദ് സാർ വണ്ടി പതുക്കെ റോഡരികിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി.
സൗമ്യ ടീച്ചർ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. മാളവികയും ഇറങ്ങാൻ വേണ്ടി സീറ്റ് ബെൽറ്റ് അഴിച്ചു. സീറ്റ് ബെൽറ്റ് വിട്ടതോടെ അവളുടെ സാരിത്തലപ്പ് വീണ്ടും അല്പം ഒന്ന് അഴിഞ്ഞു മാറി. സൗമ്യ ശരിയാക്കി കൊടുത്ത ആ സ്ട്രാപ്പ് വീണ്ടും അല്പം പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞു നിന്നു. മാളവിക അത് കണ്ടെങ്കിലും, വിനോദ് സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ അവിടെത്തന്നെയാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അത് ശരിയാക്കാൻ ധൃതി കാണിച്ചില്ല.
സൗമ്യ: “എന്നാൽ ശരി സാർ, നാളെ കാണാം. മാളൂ… വാ ഇറങ്ങാം.”