Posted by സാം അവളെ തിരികെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ സഹായിച്ചു.
നതാഷ ആ നീല ചുരിദാർ വീണ്ടും ശരീരത്തിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ, ഓരോ വസ്ത്രവും ആ മുറിവുകളിൽ തട്ടുമ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെ പുളഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ വേദന പോലും അവൾക്ക് ഒരു മധുരമായിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു.
പാതിരാത്രിയിൽ ഒരു മാന്യയായ ഡോക്ടറായി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയവളല്ല ഇപ്പോൾ ഈ കണ്ണാടിയിൽ നിൽക്കുന്നത്.
ഇതൊരു പുതിയ നതാഷയാണ്—സാമിന്റെ വന്യതയിൽ മുങ്ങിനിവർന്നവൾ.
സാം: “വരൂ നതാഷ… നേരം വെളുക്കാറായി. നിന്റെ ആ തടവറയിലേക്ക് നിന്നെ വിടാൻ സമയമായി.”
സാം തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ കീ എടുത്തു.
നതാഷ അവസാനമായി ആ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി തന്റെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാട് സ്കാർഫ് കൊണ്ട് മറച്ചു.
പുറത്ത് മലഞ്ചെരുവിൽ കോടമഞ്ഞ് വീണു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
സാമിന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്ക് തണുത്ത കോടമഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് താഴേക്ക് പാഞ്ഞു.
നതാഷ ഒരു മായാലോകത്തെന്നപോലെ അവന്റെ പിന്നിൽ ഒട്ടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ നിമിഷങ്ങളാണോ അതോ ഏതെങ്കിലും മനോഹരമായ സ്വപ്നമാണോ എന്ന് അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശത്തിലും സാമിന്റെ സ്പർശനം ഇപ്പോഴും അഗ്നിയായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സാം അത്യന്തം സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
ഒരു വലിയ മാസ്റ്റർപീസ് പൂർത്തിയാക്കിയ ചിത്രകാരന്റെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്.
ബൈക്കിന്റെ നോർമൽ വേഗതയ്ക്കൊപ്പം താളം പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ പാടാൻ തുടങ്ങി.