Posted by
അവൾ പൗഡർ ഉപയോഗിച്ച് കഴുത്തിലെ ചെറിയൊരു പാട് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാത്യുവിനോ മറ്റാർക്കെങ്കിലുമോ ഒരു തരി പോലും സംശയം തോന്നാൻ പാടില്ല. അവൾ തന്റെ ബാഗെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു:
“നീ നിന്റെ ശരീരത്തെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് മറയ്ക്കാം നതാഷാ… പക്ഷേ നിന്റെ ആത്മാവിൽ പതിഞ്ഞ സാമിന്റെ ഈ ചായങ്ങൾ നീ എങ്ങനെ മറയ്ക്കും?!!!!”
അതിനിടക്ക് അവൾ തന്റെ ഫോൺ കൈയിൽ എടുത്ത് സാം സ്ഥിരമായി മെസ്സേജ് അയക്കാറുള്ള നമ്പറിലേക്ക് ആദ്യമായി ഒരു മെസ്സേജ് തിരിച്ചയച്ചു…അധികമായി ഒന്നുമില്ല…
ഒരു ‘ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാം.. ‘ എന്ന ടെക്സ്റ്റ്..
ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കാർ ഓടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ നോട്ടം ഇടയ്ക്കിടെ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് ആ ഫോണിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷെ അത്രനേരമായിട്ടും സാം ആ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടുണ്ടായില്ല…. സാം ആ മെസ്സേജ് കാണാതെ ഇരുന്നത് അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു….. സാമിന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം അവളെ പൂർണ്ണമായും അടിമയാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അതേ സമയം രാവിലെ പത്തുമണി ആവാറായിട്ടും സാം തന്റെ വാടക വീട്ടിലെ മരക്കട്ടിലിൽ ഏതോ സ്വപ്ന സുഖ നിദ്രയിലായിരുന്നു… നതാഷ അയച്ച മെസ്സേജ് ഒന്നും അയാൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…!!
ഹോസ്പിറ്റലിലെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത തണുപ്പിലും നതാഷയ്ക്ക് വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.