Posted by
അവ ഓരോന്നും ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ ഭ്രാന്തമായ ഭോഗത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായിരുന്നു.
നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പാടുകളിൽ തൊട്ടു നോക്കി.
നതാഷ: (മനസ്സിൽ) “ദൈവമേ… സാം എന്നെ ഇത്രമാത്രം വന്യമായാണോ കീഴടക്കിയത്? ഈ പാടുകൾ മാത്യു കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ!!!”
മാത്യുവിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ താൻ എത്ര വലിയ ചതിയാണ് ചെയ്തതെന്ന ബോധം അവളിൽ ചെറിയൊരു ഭയം നിറച്ചു.
പക്ഷേ, ആ പാടുകൾ കാണുമ്പോൾ ഭയത്തോടൊപ്പം തന്നെ സാമിന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ഉടലിന്റെ ചൂട് അവൾ വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആ പാടുകൾ അവൾക്ക് നൽകിയത് ഒരുതരം നിഗൂഢമായ അഭിമാനമായിരുന്നു.
ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോൾ ആരും ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പാടില്ല.
സാധാരണയായി സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസുകളും മോഡേൺ സാരികളും ധരിക്കാറുള്ള നതാഷ ഇന്ന് ഒരു മാറ്റം വരുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവൾ തന്റെ അലമാരയിൽ നിന്നും കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഫുൾ കൈ ചുരിദാർ എടുത്തു.
കഴുത്ത് പൂർണ്ണമായും മറയുന്ന തരത്തിലുള്ള ആ വസ്ത്രം ധരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു—കൈത്തണ്ടയിലെ ആ വലിയ ചുവന്ന പാട് ശരിക്കും മറയുന്നുണ്ടോ എന്ന്.
ഒരു സ്കാർഫ് കൂടി കഴുത്തിൽ ചുറ്റി അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു മാന്യയായ ഡോക്ടറാണ്. പക്ഷേ ആ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ സാമിന്റെ സ്പർശനം ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.