Posted by സാമിന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയപ്രകടനം കേട്ട് നതാഷയ്ക്ക് ആദ്യം പേടി തോന്നിയെങ്കിലും, പതുക്കെ അവളിലും ആ ഭ്രാന്ത് പടരാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ സാമിന്റെ മുതുകിൽ മുഖം അമർത്തി, ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചു.
തന്റെ അന്തസ്സും ജോലിയും ഭർത്താവും എല്ലാം ആ സ്പീഡിൽ പിന്നിലാകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
ആ തണുത്ത കാറ്റും സാമിന്റെ ഗന്ധവും അവളെ ഒരു ലഹരിപോലെ പിടികൂടി.
നതാഷ: (കാറ്റിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു) “സാം… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു… പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത് നിർത്താൻ തോന്നുന്നില്ല!”
ബൈക്ക് വളവുകൾ തിരിയുമ്പോൾ നതാഷയുടെ ഉടൽ സാമിനോട് കൂടുതൽ ചേർന്നു.
ആ ഒഴിഞ്ഞ വഴികളിലെ മരങ്ങൾ ഇരുവശത്തേക്കും അതിവേഗം ഓടിമറഞ്ഞു.
സാം തന്റെ വീടിന്റെ വഴിയിലേക്ക് ബൈക്ക് വെട്ടിച്ചപ്പോൾ നതാഷ അറിഞ്ഞു, അവൾ തിരിച്ചുവരാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആ ‘സുതാര്യമായ തടവറ’യുടെ വാതിൽ ഭേദിച്ച് പുറത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന്.
ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ഗർജ്ജനം ആ വിജനവീഥികളെ നടുക്കി.
നതാഷ സാമിന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ മുതുകിൽ അമർന്നിരുന്നു.
അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു തരം വന്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ആ കാറ്റിൽ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
സാം തന്റെ ആക്സിലറേറ്റർ ആഞ്ഞു തിരിച്ചപ്പോൾ ബൈക്ക് നൂറ് കിലോമീറ്ററിലധികം വേഗതയിലേക്ക് കുതിച്ചു.
സാം: (കാറ്റിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു) “നതാഷാ… നോക്കൂ! നിന്റെ ലോകം പിന്നിൽ മായുന്നത് കണ്ടോ? നിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലും, നിന്റെ ആ തണുത്ത ജീവിതവും, നിന്റെ ആ സർജൻ ഭർത്താവും…!!!