Posted by ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരിയും അവൻ നിറച്ചു.
മാത്യുവിനെ ഉറക്കിക്കിടത്തി, തന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയ നതാഷയുടെ ആ നഗ്നരൂപം ഓർക്കുമ്പോൾ സാമിന്റെ കൈകൾക്ക് വേഗത കൂടി.
അവൻ ബ്രഷ് താഴെ വെച്ചു. ഇനി ഈ ചിത്രത്തിന് കുറച്ച് കൂടി പൂർണ്ണത വേണം.
അത് ഇന്ന് രാത്രി സംഭവിക്കണം. നതാഷയെ തന്റെ ഈ വീട്ടിലേക്ക്, തന്റെ ഈ കാൻവാസുകൾക്കിടയിലേക്ക് എത്തിക്കണം. മാത്യുവിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിൽ നിന്നും അവളെ അടർത്തിമാറ്റാനുള്ള അവസാനത്തെ ചായം സാം തന്റെ മനസ്സിൽ തയ്യാറാക്കി.
അവൻ ഫോണെടുത്ത് നതാഷയ്ക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. മെസ്സേജ് അയക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ആ വശ്യമായ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു…
ആ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കേബിനിൽ അപ്പോൾ നതാഷ ഏകാന്തതയിൽ എന്തോ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു…
ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ നതാഷ ഞെട്ടി. സാമിന്റെ മെസ്സേജ് ആണ്:
”ഇന്ന് എന്റെ കാൻവാസിന് നിന്റെ ഈർപ്പമുള്ള ചർമ്മത്തിന്റെ നിറം വേണം നതാഷാ. പകൽ നിന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുമ്പോൾ, രാത്രിയിലെ എന്റെ സ്പർശനം നിനക്കുള്ള മരുന്നാകും. ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു… നിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെ വാതിൽ ഇന്ന് രാത്രി നീ തകർക്കണം.”
നതാഷ ആ മെസ്സേജ് വായിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
സാം അവളെ വെറുമൊരു പെണ്ണായല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കലയായിട്ടാണ് കാണുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മാത്യുവിന്റെ നിശബ്ദതയേക്കാൾ സാമിന്റെ ഈ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും അപരാധിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.