Posted by ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ ഓയിൽ പെയിന്റിന്റെയും ടർപ്പന്റൈന്റെയും ഗന്ധം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
കയ്യിലുള്ള ബ്രഷ് കാൻവാസിൽ പതിയുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സാമിന്റെ മനസ്സ് പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു.
നതാഷയുടെ തടിച്ച തുടകളുടെ വടിവുകൾ കാൻവാസിൽ പകർത്തുമ്പോൾ, സാം ആ റേഡിയോ സ്റ്റേഷനിലെ രാത്രി ഓർത്തു. സെക്യൂരിറ്റി വക്കച്ചൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.
”ആ വെളുത്ത് തുടുത്ത ശരീരം… സാരിക്ക് ഉള്ളിൽ ആ കൊഴുത്ത ഉടൽ ആടുന്നത് കാണാൻ എന്ത് രസമാ…!!!”
വക്കച്ചൻ പറഞ്ഞത് എത്ര സത്യമാണെന്ന് സാം ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ വക്കച്ചനെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് അവളെ ദൂരെയുള്ള കാഴ്ചയായി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ. എന്നാൽ തനിക്ക്…!!
നതാഷയുടെ ഓരോ ശ്വാസവും തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്.!!
ബ്രഷ് ചുവന്ന ചായത്തിൽ മുക്കി നതാഷയുടെ ചുണ്ടുകൾ വരയ്ക്കുമ്പോൾ സാം പഴയൊരു രംഗം കൂടി ഓർത്തെടുത്തു.
നതാഷ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നഴ്സ് ലില്ലിയോട് സംസാരിക്കുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് നിരീക്ഷിച്ച ആ വൈകുന്നേരം. അന്ന് നതാഷയുടെ മുഖത്തെ ആ മടുപ്പും ശൂന്യതയുമാണ് അവൾക്കുള്ളിലെ യഥാർത്ഥ പെണ്ണിനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ തനിക്ക് പ്രേരണയായത്.
സാം: (മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു) “വക്കച്ചൻ നിന്റെ ഉടലിനെ കണ്ടു… ലില്ലി നിന്റെ സങ്കടത്തെ കണ്ടു… മാത്യു നിന്റെ മൗനത്തെ കണ്ടു. പക്ഷേ നതാഷാ, ഞാൻ മാത്രമേ നിന്റെ ആത്മാവിനെയും ആ ഉടലിന്റെ ആഴങ്ങളെയും കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.”
സാം കാൻവാസിൽ നതാഷയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ജീവൻ നൽകി.