Posted by ” സുജിത്തേട്ടാ, അതിനല്ലേ കൂട്ടുകാർ…” അവൾ സുജിത്തിൻ്റെ മാനസികാവസ്ഥ കണ്ട് പറഞ്ഞു.
“കൂട്ടുകാർ അല്ല, കുടുംബം” അവൻ തിരുത്തി.
“അതെ എൻ്റെ തെറ്റ് കുടുംബം. ഏട്ടാ, നമ്മൾ അവർ നമുക്ക് നൽകിയ ജീവിതം നന്നായി ജീവിച്ചിട്ടാണ് അവരോടുള്ള കടപ്പാട് തീർക്കേണ്ടത്..” അവൾ അവൻ്റെ കണ്ണിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. അതിൽ അവനിൽ അവനോടുള്ള സ്നേഹം മുഴുവനുമുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്…” അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സുജിത്ത് അത് പുതപ്പിനടിയിലേക്ക് കയറി. അവൾ അപ്പോഴും അവനെ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു, “ശരി നല്ല യാത്രാക്ഷീണം. ഞാൻ ഒന്ന് മയങ്ങട്ടെ. നീയും ഉറങ്ങിക്കോ. വൈകീട്ട് അവർ നമുക്കെന്തോ ഒരു പാർട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന് നമ്മൾ വൈകണ്ട. ” അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നുകൊണ്ട് കണ്ണടച്ചു.
“ഉം….” അൽപ നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം മീര മൂളി.
അവർ രണ്ടുപേരും ഉറക്കമുണർന്ന് റെഡിയായി മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോഴേക്കും സമയം ആറര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “സോറി മക്കളെ, ക്ഷീണം കാരണം ഉറങ്ങിപ്പോയി,” സുജിത്ത് പറഞ്ഞു. “ഓ ക്ഷീണം കാണും… സ്വാഭാവികം … ” വിക്കി ഒരു കള്ള ചിരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ പകൽ ഇത്രയും ക്ഷീണമാണെങ്കിൽ രാത്രി ഇനിയും ക്ഷീണം കൂടില്ലേ,” സിദ്ധു കൂടെ കൂടി.
“എന്നാലും ഇപ്പോഴെങ്കിലും പകലത്തെ ക്ഷീണം മാറ്റി പുറത്തുവന്നല്ലോ. ഇത്ര നേരമായിട്ടും കാണഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചു ക്ഷീണം കാരണം ഇന്നത്തെ പാർട്ടി മാറ്റി വെക്കേണ്ടി വരുമെന്ന്,” വിക്കി വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. സുജിത്ത് അവർക്കൊപ്പം പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് മീരയുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു.