ഇനി അവന്മാരും മരിക്കുന്നത് ഇതുപോലെ തന്നെ ആയിരിക്കുമോ…
ചിന്തിക്കാൻ പോലും സാധിക്കുന്നില്ല തലച്ചോർ മരവിക്കുന്നത് പോലേ…
പെട്ടെന്നാണ് ബാക്കിൽ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്…
നിധി, സച്ചിൻ, രാഹുൽ, റോസ്, കൃതിക എല്ലാവരും പടികളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ തന്നെ നോക്കുകയാണ്…
അവരുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായി…
ഒന്ന്,ആമി എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം കേട്ടു എന്നതും. രണ്ട്, കേട്ടതൊന്നും അവർക്ക് പൂർണമായും മനസ്സിലായിട്ടില്ല എന്നതും…
നിധിയേ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ ശക്തിയില്ലാതെ നിൽക്കുകയാണ്…. കുറ്റബോധമോ പേടിയോ, എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ഭാവം.
ഞാൻ അവരേ നോക്കി നിൽക്കേ തന്നേ അവർ എല്ലാവരും പടികൾ ഇറങ്ങി വന്നു…
കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങൾ എല്ലാവർക്കുമിടയിലും മൗനം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്…
വ്യത്യസ്തമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ആമിയുടെ തേങ്ങലും പിന്നേ കൃതികയുടെ ‘ഇവിടേ എന്ത് മൈരാ നടക്കുന്നേ ‘ എന്ന രീതിയിലുള്ള നോട്ടവുമായിരുന്നു…
എന്റെ മനസ്സ് ആകെ സംഘർഷഭരിതമായി.
എന്ത് ചെയ്യും? ഇവരോടെല്ലാം സത്യം തുറന്നു പറഞ്ഞാലോ?
പറഞ്ഞാൽ തന്നെ യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത ഈ കാര്യങ്ങൾ ഇവരാരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ?
ഇല്ല… വിശ്വസിപ്പിച്ചേ പറ്റൂ.
ഒന്നും അറിയാതെ, എന്തിനോ വേണ്ടി മരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലതല്ലേ വരാൻ പോകുന്ന വിപത്തിനെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് മരിക്കുന്നത്?