പൊന്നിൽ വിളഞ്ഞ പെണ്ണ് [ഏകൻ]

കുറച്ചു സമയത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം റസിയ പറഞ്ഞു.

“മ്. എനിക്ക് എന്തിനും സമ്മതം ആണ്.” ”

അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ജോയൽ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി. പിന്നെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ജോയലിനോടൊപ്പം റസിയയും ഇറങ്ങി. അവർ സ്റ്റേഷന്റെ അകത്തേക്ക് കയറി.

അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഇന്നലെ പോലെ തന്നെ ബഷീർ അവളെ കണ്ട ഉടനെ കരഞ്ഞു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ഇന്നലെതന്നെ എല്ലാത്തിനും സമ്മതിച്ചതല്ലേ..? എന്നെ രക്ഷിക്കൂ റസീ. എനിക്ക് ഇനിയും ഇവിടെ കഴിയാൻ വയ്യ റസീ..”

“ഇക്കാക്ക് ഇപ്പോഴും എല്ലാത്തിനും സമ്മതമാണോ…? ” റസിയ ചോദിച്ചു.

“ആണ്. റസീ എനിക്ക് സമ്മതം ആണ്. എനിക്ക് എന്തിനും സമ്മതം ആണ് റസീ. ഞാൻ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാം റസീ. പ്ലീസ് എന്നെ രക്ഷിക്കൂ റസീ.”

“അപ്പോൾ എന്നെ ആര് കളിച്ചാലും ഇക്കാക്ക് പ്രശ്നം ഇല്ല…?”

“ഇല്ല റസീ. എനിക് ഒന്നും പ്രശ്നമില്ല. എനിക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപെട്ടാൽ മാത്രം മതി. ”

“അത് ഇക്കയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ആയാൽ പോലും.. ഇക്കാക്ക് ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല..? ”

“ഇല്ല. റസി. എനിക്ക് ഒന്നും ഇല്ല. ഇനിയും നീ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കാതെ വേഗം എന്നെ ഇവിടുന്ന് വിടാൻ പറ. ”

അത് കേട്ട് റസിയ കരഞ്ഞില്ല. അവൾ മനസ്സിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ സെല്ലിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ നോക്കി. അപ്പോൾ ബഷീർ ചോദിച്ചു.