വിക്കി വിറച്ച് അവള് ചോദിച്ചു.
“എന്റെ ഓഫീസിലെ ഹാളില്, അവമ്മാര് കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാ ഞാന് കേറിച്ചെല്ലുന്നെ…”
അവളുടെ ചുണ്ടുകള് വിറയ്ക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.
ദേഹവും.
“എന്റെ ഈശ്വരാ…”
അവള് കരയാന് തുടങ്ങി.
അപ്പോള് എനിക്ക് അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്ന് തോന്നി.
അത്ര ദയനീയമായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവം.
പിന്നെ അവള് തീ ചിതറുന്ന ഭാവത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
“അതെല്ലാം കണ്ട് രസിച്ച് നീയെന്നെ പൊട്ടിയാക്കുവാരുന്നല്ലേ? എന്നിട്ട് എന്നോട് ആദ്യം പറയാതിരുന്നത് എന്നാ? ഒന്നും കൂടി എന്റെ വായീന്ന് കേട്ട് രസിക്കാന്! അല്ലെ? ശ്ച്ചേ…!!”
ഞാന് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“എല്ലാരും അറിഞ്ഞു, ഈ ടൌണ് മൊത്തം അറിഞ്ഞു കാണും…”
“ആരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെടീ..നിന്റെ തിരുമുഖം അതില് ഇല്ലല്ലോ…”
അത് കേട്ട് അവള് കരച്ചില് നിര്ത്തി.
“മുഖം ഇല്ലേ?”
അവള് ചോദിച്ചു.
“അല്ലേലും മൊഖത്തിനല്ലല്ലോ പ്രാധാന്യം!”
ഞാന് പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ മൊഖം ഒഴിച്ച് ബാക്കി എല്ലാം ഒണ്ട്, അതില്..മൊഖം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവമ്മാരും ശരിക്ക് കലിപ്പില് ആരുന്നു …”
“പിന്നെ എങ്ങനെ അത് ഞാന് ആരുന്നു എന്ന് ശരത്തിന് മനസ്സിലായി…?”
അവള് ചോദിച്ചു.
“അതില് മോഹന് ആങ്കിളിന്റെ വീടിന്റെ ചുവര് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ ഫോട്ടോസും ഒക്കെ…പിന്നെ ലാലുവിനെ ഞാന് ക്കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ…പിന്നെ അവമ്മാരുടെ അത്രേം ഒന്നും നീ എനിക്ക് ഊക്കാന് തന്നിട്ടില്ലേലും നിന്റെ കുണ്ടീം മൊലേം ഒക്കെ കണ്ടാ എനിക്ക് മനസ്സിലാവില്ലേ? നിന്റെ ഇടത്തെ കുണ്ടീലെ മറുക് മാത്രം മതീല്ലോ…”