Posted by
”പക്ഷേ… ഒരു കാര്യം നീ എന്നോട് സത്യം ചെയ്യണം. ഈ ജീവിതത്തിൽ ഇനി എന്താണെങ്കിലും… അത് എന്നോടും ആമിയോടും പറയാതെ നീ ഒന്നും ചെയ്യരുത്…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, ശ്വാസം വിലങ്ങുന്നത് പോലെ എന്നെ ഒന്നുകൂടി അവളിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
”എല്ലാ തവണയും പോലെ… ഈ പ്രാവശ്യവും ഞങ്ങളെ ഒറ്റക്കാക്കി നീ പോവരുത്… അത് സഹിക്കാനുള്ള ശേഷി ഇനി എനിക്കില്ല…”
ആ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞത് വെറും സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നുള്ള വലിയൊരു പേടിയായിരുന്നു.
എന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഭാരം വന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എന്തോ മറുപടി പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. പകരം മറുപടിയെന്നോണം ഞാൻ അവളെ കൂടുതൽ മുറുകെ പുണർന്നു.
ആ സുഖത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴോ അടഞ്ഞിരുന്നു…
എത്ര നേരം ഉറങ്ങിയെന്ന് അറിയില്ല…
കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ ജനലിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുറത്ത് കിളികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം.
നേരം നന്നായി വെളുത്തിരിക്കുന്നു.
കണ്ണിന് മുകളിലെ ഭാരം കാരണം എഴുന്നേൽക്കാൻ മടി തോന്നി. ഞാൻ മെല്ലെ തല ചെരിച്ചു നോക്കി.
നിധി ഇപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്.
ഒരു പക്ഷേ എന്നെക്കാളും ക്ഷീണം അവൾക്കുണ്ടോ എന്ന് പോലും ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു…
അവളൊരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയാണ്. അലസമായി കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വീണു കിടപ്പുണ്ട്.