അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 4 [ഏകലവ്യൻ]

Posted by

“മതി.. മതി…ഹ്മ്..”

“മാധവേട്ട..വിട്.. “

എന്നിട്ടും വിടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കുതറി, അഭിമുഖമായി നിന്ന് അയാളെ തള്ളി.

“പെണ്ണിനെ സ്കൂളിൽ വിടട്ടെ..”

പൊക്കിളും വയറും മറച്ചു വച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ശെരി.. പോയി വാ..”

“എങ്ങോട്ട്..?  ഇനി സമയമില്ല.. പ്രസാദേട്ടനും ഇപ്പൊ എണീക്കും..”

“എടി…”

“പോ നിങ്ങള് റൂമിലേക്ക് പോ.. ചായ തരാൻ ഞാൻ വന്നോളാം..പോ..”

മാധവൻ പോകുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ റൂമിലേക്ക് നടക്കാനൊരുങ്ങി.

“ഞാനും വരുന്നു..”

“എവിടേക്ക്..?”

“റൂമിൽ..!”

“ശ്ഹ്..”

“എടി.. ഇപ്പൊ സമയം 6.15 ആയതേ ഉള്ളൂ.. മോളുണരാൻ ഏഴ് മണിയാവില്ലേ..?”

“പറയാൻ പറ്റില്ല ഉണരാറുണ്ട്..”

“എങ്കി വാ.. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം..”

അയാൾ അവളെയും കൂട്ടി അവരുടെ മുറിയുടെ അടുത്തെത്തി. വാതിൽ പതിയെ തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളി.

“എന്താ കാണിക്കുന്നേ..?”

വെപ്രാളത്തോടെ അവൾ അടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആക്രോഷിച്ചു.

“ഉണർന്നാൽ അറിയാമല്ലോ..”

“ശ്ഹ്.. കളിക്കല്ലേ മാധവേട്ടാ..”

“ഒരു കളിയുമില്ല..”

കൈ രണ്ടും താഴേക്ക് പിടിച്ചു വച്ച് അയാൾ അവളെ ചുമരിനോട് ചേർത്ത് നിർത്തി മേലമർന്നു. കഴുത്തിടയിൽ ചുംബനം നൽകി അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചമർത്തി മറു കൈ കക്ഷത്തിൽ കടത്തി. കഴുത്തും കവിളും ചെവിയും ചുമലും എല്ലാം ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിയുവാണ്.

“ഹ്..മ്…വിട്…ഹാ.. മാധവേട്ട..”

അയാളെ തള്ളാൻ വേണ്ടി ചുമലുകളിൽ പിടിച്ച അവളുടെ കൈകൾക്ക് ബലം പോരാതെ വന്നു. എതിർപ്പുകൾ, അയാളുടെ മേല് പതിയുന്ന ദീർഘ ശ്വാസത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുകയാണ്.

മാറിലെ പല്ലു വലിച്ച് താഴെയിട്ട് വീണ്ടും അയാൾ അവളെ ശരീരത്തിലേക്ക് ചേർത്തമർത്തി.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *