“എന്റെ പൊന്നെ.. നീ ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യുമോ..?”
“മ്മ്.. പോട്ടെ ഞാൻ..?”
മുഖമെല്ലാം തുടച്ചു കഴിഞ്ഞ് മാറും തുടച്ചു കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.
“ഇങ്ങനെ ആദ്യമേ ചെയ്താൽ പത്തു മിനുട്ട് കൊണ്ട് തീരുന്ന കാര്യമാ..”
“എനിക്കിത് ചെയ്യലായിരുന്നില്ല പണി..”
“അവന് ചെയ്ത് കൊടുത്തിട്ടൊന്നുമില്ലേ..?”
“ആദ്യമൊക്കെ..”
“പിന്നെന്തു പറ്റി..?”
“പിന്നൊന്നും പറ്റിയില്ല..”
അവൾ ബ്രായെടുത്തു നിവർത്തി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഹ..പറയെടി..”
“വേഗം പോകും..പിന്നെ മൂഡില്ലെന്ന് പറയും..”
“ഹ..ഹ.. പോങ്ങൻ…!!”
“മ്മ്..”
അവൾ ബ്രായെടുത്തു കെട്ടി പുറകിലേക്ക് കൈകളെത്തിക്കുന്ന സമയം മാധവൻ അവളെ ചെരിച്ചിരുത്തി.
“ഞാൻ കെട്ടി തരാം..”
“ഉം..”
“ദാ സമയം കൃത്യം അര മണിക്കൂർ.. ഈ ടൈം മതിയാരുന്നു നമുക്കൊന്ന് കളിക്കാൻ..”
“പിന്നേ… ഒന്നൊന്നും പോരല്ലോ.. രണ്ടു മണിക്കൂർ നോക്കിയാൽ മതി..”
“ചുമ്മാ..!”
അവളെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പുഞ്ചിരി വന്നെങ്കിലും ചിരിക്കാതെ അവൾ ബ്ലൗസും എടുത്തണിഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം മാധവന് അവളുടെ പഴയ സ്വഭാവത്തെ ഓർമ വന്നു. തന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത, സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത, തന്നോട് വെറുപ്പായിരുന്ന അശ്വതിയെ..!
എങ്ങനെയുണ്ടായ പെണ്ണായിരുന്നു.. ഇപ്പൊ തന്റെ കുണ്ണപ്പാലും രുചിച്ച് സാരി ഉടുക്കുകയാണ് പാവം.!
“മ്മ്..??”
മാധവന്റെ നോട്ടം കണ്ട് അവൾ പുരികമുയർത്തി എന്തേയെന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ മൂളി.
“വാടി.. ഒരുമിച്ചു കിടക്കാം..”
“പൊയ്ക്കോ വേഗം..!”
“നാളെ മതിയല്ലേ..?”
“ഏട്ടനിപ്പോ നടക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. ദ്രോഹം ചെയ്യുന്നതിലും ഒരന്തസ്സ് വേണം..”