നിധിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാൻ ബുള്ളറ്റ് ആ വരമ്പിലേക്ക് ഇറക്കി.
ടാറിട്ട റോഡിൽ നിന്നുള്ള മാറ്റം ആ യന്ത്രത്തിനും പിടിച്ചതുപോലെ, അതിന്റെ താളത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക രസം വന്നു ചേർന്നു.
ഇളം വെയിൽ ദേഹത്ത് തട്ടുമ്പോഴും, പാടത്തുനിന്നുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്ത് അടിക്കുന്നത് വല്ലാത്തൊരു സുഖമായിരുന്നു.
ഇരുവശത്തും സ്വർണ്ണക്കതിരുകൾ കാറ്റിലാടുന്നതിനിടയിലൂടെ, രാജകീയമായി ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
മുന്നോട്ട് പോകുംതോറും ആ വലിയ മലയിൽ നിന്നും ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടം ഒരു പുഴയായി മാറി ഞങ്ങൾക്ക് കൂട്ടിനെത്തി.
എന്തൊരു തെളിച്ചമായിരുന്നു ആ വെള്ളത്തിന്!
അടിയിലെ ഉരുളൻ കല്ലുകൾ പോലും എണ്ണിപ്പെറുക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര സുതാര്യം.
ഒഴുകുന്ന അമൃതുപോലെ തെളിഞ്ഞ ആ ജലം കണ്ടപ്പോൾ, വണ്ടി നിർത്തി ഒന്ന് മുഖം കഴുകാനോ, അതിലേക്ക് ഒന്ന് എടുത്തുചാടാനോ എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ തുടിച്ചു.
പാടത്തിന്റെ പച്ചപ്പും പുഴയുടെ തെളിച്ചവും എല്ലാം കൂടി മനസ്സിനെ വല്ലാത്തൊരു നിർവൃതിയിലെത്തിച്ചിരുന്നു.
പാടശേഖരങ്ങൾ പിന്നിട്ട്, ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് തൊട്ടുതാഴെ എത്തിച്ചേർന്നു. അടുത്തുനിന്നുള്ള ആ കാഴ്ച ദൂരത്തുനിന്ന് കണ്ടതിനേക്കാൾ ഭീകരവും എന്നാൽ അതിമനോഹരവുമായിരുന്നു.
ജലകണങ്ങൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് ഞങ്ങളുടെ മുഖത്ത് വന്നുപതിച്ചു.
വണ്ടി നിന്നതും, ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ആവേശത്തോടെ നിധി ബുള്ളറ്റിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി.