Posted by
ഇവന്മാരുടെ ഈ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പന്തികേട് തോന്നി.
ഉച്ചക്കത്തെ ഫുഡും കഴിച്ച് സുഖമായി ഒന്ന് മയങ്ങാൻ പ്ലാൻ ഇട്ടപ്പോഴാണ് ഇവളും ഇവന്മാരും കൂടി കറങ്ങാൻ ഇറങ്ങുന്നത്.
ഇപ്പോൾ തന്നെ നടുവ് ഒടിഞ്ഞ പരുവത്തിലാണ്, ഇനി വയ്യ…
ഞാൻ പതിയെ അവിടെ നിന്നും സ്കൂട്ട് ആവാൻ തീരുമാനിച്ചു…
”അല്ല… നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വാ. എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണം, ഞാനൊന്ന് കിടക്കട്ടെ…”
കഴിയുന്നത്ര നിഷ്കളങ്കത മുഖത്ത് വരുത്തി, പതുക്കെ അവിടെ നിന്നും തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി…
പെട്ടെന്നാണ് കയ്യിൽ ഒരു പിടി വീണത്..
ആ കൈകളുടെ മൃതുലതയിൽ തന്നെ അത് ആരുടെ കൈകളാണ് എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി….
ഇവൾക്കിതെന്തിന്റെ കേടാണ്….. 😤
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു ‘എന്താ’ എന്നുള്ള അർത്ഥത്തിൽ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി…
പക്ഷേ, തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ട അവളുടെ ആ മുഖത്തിന് മുൻപിൽ ഞാൻ വീണ്ടും തോറ്റുപോയി…
ആ മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കതയും ഭംഗിയും കണ്ടാൽ പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് ഒന്ന് ദേഷ്യപ്പെടാൻ പോലും തോന്നുക?
അതൊരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ തന്നെയാണ്.
മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുന്നത് ഒന്ന്, പക്ഷേ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ നടക്കുന്നത് മറ്റൊന്ന്.
രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി ഞാൻ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പരമാവധി ദയനീയമായി അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ‘എന്നെ വെറുതെ വിട്ടേക്കൂ, ഞാനൊന്ന് കിടക്കട്ടെ’ എന്നൊരു അപേക്ഷ ആ നോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.