അങ്ങോട്ട് പോകണോ അതോ നേരെ
ഓടണോ എന്ന ചിന്തയിലായി എല്ലാവരും.
പക്ഷെ ഒടുവിൽ ആ ശബ്ദം വന്ന ദിശയിലേക്ക് തന്നെ പോകാൻ അർജുനേട്ടൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങളും പിന്നാലെ പോയി.
ആ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞതും അതൊരു പുതിയ തുരങ്കത്തിലേക്കാണ് ഞങ്ങളെ നയിച്ചത്. അതിനുള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും…
പെട്ടെന്ന്…!!
കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വലിയൊരു പ്രകാശം ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു. സൂര്യൻ മുഖത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നതുപോലൊരു വെളിച്ചം. കണ്ണ് തുറന്നുപിടിക്കാൻ പറ്റാത്തത്ര തീവ്രമായ പ്രകാശം. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കൈകൾ കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ പൊത്തി.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആ പ്രകാശം മങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
കണ്ട കാഴ്ച ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് ഗുഹയുടെ ആഴങ്ങളിലല്ല. ഞങ്ങൾ ആദ്യം കണ്ട, അഞ്ച് വഴികളും തുടങ്ങുന്ന ആ വലിയ ഗുഹാമുഖത്താണ്!
അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ആ സത്യം മനസ്സിലായത്… ആ ഗുഹയിലെ ഓരോ വഴിയും, ഓരോ തുരങ്കവും ചെന്നെത്തുന്നത് വ്യത്യസ്തമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് അവ സ്ഥലകാലങ്ങളെ തെറ്റിക്കുന്ന മായവലയങ്ങളാണെന്ന്.
പക്ഷെ, അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ ആർക്കും നേരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പുറത്തേക്കുള്ള വഴി കണ്ട ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക്, കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി.
രാത്രിയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് ദേഹത്തടിച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.