Posted by
ശേഷം പെട്ടെന്ന് എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് ബാലൻസ് കിട്ടാത്തതിനാൽ വീണ്ടും വീണു..
പൊട്ടിയ ചുണ്ടും, ചുവന്ന കവിളുകളും, കലങ്ങി മറിഞ്ഞ കണ്ണുകളും കണ്ടപ്പോൾ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അവളോട് എനിക്കൊരു പാവം തോന്നി…
അവളേ എണീക്കാൻ സഹായിക്കാനായി ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു…
“ഏട്ടാ….. ”
പെട്ടെന്നാണ് ആ സ്വരം എന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചത്….
അമ്മു..?
ഞാൻ നിധിയേ നോക്കി അവൾ വേണ്ടാ എന്ന് തലയാട്ടിയെങ്കിലും…ആ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ…
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി…
വഴി പൂർണമായും മഞ്ഞുകൊണ്ടും തണുപ്പുകൊണ്ടും മൂടിയിരുന്നു…..
ആ വെള്ളപ്പുതച്ച വഴികളിൽ നിന്നും ഒരു ശരീരം എന്നേ കൈ നീട്ടി വിളിച്ചു…
“ഏട്ടാ….. ”
അതെന്റെ അമ്മുവല്ല എന്നെനിക്കറിയാമെങ്കിലും….അത് അമ്മുവാണ് എന്ന് വിശ്വസിച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോവാൻ ഏതോ ഒരു തുക്കടാ സിനിമയിലേ തലക്ക് വെളിവില്ലാത്ത മരമാക്രി നായകനല്ല ഞാൻ…
ഞാനാരാണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെയറിയില്ല…
“പോടീ പുണ്ടച്ചിമോളേ നിന്റെ അടവൊന്നും ഈ ദേവയുടെ അടുത്ത് നടക്കില്ല…. ”
എന്നും പറഞ്ഞ് ഒറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു പിന്നേ….
പോവുന്ന വഴി ഞാൻ നിലത്തിരിക്കുന്ന നിധിയേ ഒന്ന് നോക്കി… അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീരൊക്കെ തിരിച്ചു കയറിയിരുന്നു…
കുറച്ചെത്തിയതും അവളേ അവിടേ ഒറ്റക്കിരുത്തി പോവാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല…