കുസൃതിയോടെ കുട്ടൻ ചോദിച്ചത് കേട്ട് ലക്ഷ്മി അമ്പരന്നു.. ശരിക്ക് മുഖത്തേക്ക് പോലും നോക്കി സംസാരിക്കാത്ത ഒരു മുരടനാണിത്..
“ഉം… എനിക്ക് വേണം… ഇനി പുലർന്നിട്ടേ കുട്ടേട്ടനെ ഞാൻ വിടൂ…
നേരം ഒന്നുമായിട്ടില്ലല്ലോ കുട്ടേട്ടാ… ഞങ്ങള് ചോറ് പോലും കഴിച്ചിട്ടില്ല…”..
“ ഞാനും കഴിച്ചിട്ടില്ല…. “..
“എന്നാ ഇവിടുന്ന് കഴിക്കാം… എങ്ങിനെയാ കുട്ടേട്ടാ ഇപ്പോ അകത്തേക്കൊന്ന് കേറുക… ?.
അമ്മ അവിടെയുണ്ട്…”..
“സാരമില്ല… ഞാനിവിടെ ഇരുട്ടത്ത് നിൽക്കാം… അമ്മ കിടന്നിട്ട് ഞാൻ വരാം…”..
കുട്ടൻ ഹേമയെ മറന്നിരുന്നു..അവളെ കിടത്തിയോ കുനിച്ച് നിർത്തിയോ രണ്ടടിയടിച്ച് വെള്ളം കളഞ്ഞ് പോവാമെന്നാണ് വിചാരിച്ചത്..
ഇതിപ്പോ ഇനി നേരം വെളുക്കാതെ ലക്ഷ്മി വിടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.. കുട്ടൻ, ലക്ഷ്മിയെ പിടിച്ച് തന്റെ മുന്നിലേക്ക് നിർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
“നിനക്കിങ്ങനെഒരാഗ്രഹമുണ്ടേൽ എന്താടീ എന്നോട് ഇത് വരെ പറയാതിരുന്നത്… ?”..
ലക്ഷ്മിയവനെ ചേർന്ന് നിന്നു..
“ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു കുട്ടേട്ടാ… ഒരുപാട് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു…
പക്ഷേ കുട്ടേട്ടനൊന്ന് പിടി തരണ്ടേ…
ഞാനെത്ര തവണ കുട്ടേട്ടന് സൂചന തന്നു… എന്തെല്ലാം കാണിച്ച് തന്നു… ഒന്ന് നോക്കണ്ടെ, കാട്ടുപോത്ത്…”..
ലക്ഷ്മി കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഇടിച്ചു..
“എല്ലാം എനിക്കറിയാരുന്നു ലക്ഷ്മീ… നീ കാണിച്ച് തരുന്നതെല്ലാം ഞാൻ നോക്കിയിട്ടുമുണ്ട്… പക്ഷേ എനിക്കൊന്നിനും താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു… ഇങ്ങിനെയങ്ങ് ജീവിച്ച് പോയാൽ മതിയെന്നാ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്…”.