Posted by “രാവിലെ ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചതൊക്കെ നീ കേട്ടുകാണുമെന്ന് എനിക്കറിയാം.. അതിനും കൂടി ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.”
“എന്താ മാധവേട്ടാ.. ക്ഷമയോന്നും വേണ്ട. അവളൊരു പാവമാണ്.”
“എനിക്കറിയാം പ്രസാദേ.. അതല്ലേ ഞാൻ..”
അയാൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി അതിനുള്ളിലെ പൊരുൾ വിഴുങ്ങി. അവളോട് മോശമായൊന്നും പെരുമാറല്ലേ ന്നു പറയാൻ പ്രസാദിന്റെ നാവ് പൊങ്ങിയില്ല.
“മോളിന്ന് സ്കൂളിൽ പോയില്ലേ..?”
മാധവന്റെ ചോദ്യത്തിന് ചിന്നുമോൾ തല കുലുക്കി. ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്നാ കിടക്ക് പ്രസാദേ.. എന്തേലും ആവിശ്യം തോന്നുന്നേൽ പറയണം.. മടിക്കേണ്ട.. എന്റെ.. എന്റെയൊരു പ്രകൃതം ഇങ്ങനെയാ നിനക്കറിയാമല്ലോ…”
അതും പറഞ്ഞ് മാധവൻ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. വേറെന്ത് പറയാനാണ്. അശ്വതിയെ മാത്രം മുന്നിൽ കണ്ടാണ് അവൻ ഇവിടെയിപ്പോ കിടക്കുന്നതെന്ന് പറയാനൊക്കുമോ..!
പുഞ്ചിരിയിൽ കവിള് വികസിക്കുന്ന മാധവന്റെ മുഖത്ത് അസ്സലൊരു വില്ലൻ ചിരി..!
എവിടെ എന്റെ പെണ്ണ്..
ഓരോ നിമിഷവും അശ്വതിയെ കാണാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്ന മനസ്സ്, അയാൾ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ വന്നൊന്ന് എത്തി നോക്കി.
പുറം തിരിഞ്ഞ് പണിയെടുക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ പിൻ വിരിവ് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അയാളിലെ കാമനെ ഉണർത്തി. ഓളത്തിൽ കുലുങ്ങുന്ന കൈത്തുടകളും ആകൃതിയിൽ വിരിഞ്ഞിറങ്ങിയ ഇടുപ്പിന്റെ വടിവും തള്ളി നിൽക്കുന്ന ചന്തിയും നോക്കി വെള്ളമിറക്കി നിന്നു.
മാധവൻ സന്തോഷത്തിലാണ്. കാരണം തന്റെ കര സ്പർശനം അവൾ ചുമലിൽ അനുവദിച്ചു തന്നതിന്റെ ഉന്മാദം. തന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകാൻ പോകുന്നതിന്റെ സൂചനയാണോ അത്. സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണും പേരടിയും കാണാത്ത അവസ്ഥ. അവളുടെ പൊന്മേനി വിട്ട് കണ്ണുകൾ ചലിക്കുന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം. ബ്ലൗസിനു താഴെ നടുക്കുഴിയുടെ ഭംഗിയും ബ്ലൗസ് മേഞ്ഞ വീതിയൊത്തെ പുറവും ചുമലുകളും കണ്ണുഴിഞ്ഞ് പതിയെ പിൻവലിഞ്ഞു. മുണ്ടിൽ മുഴച്ച തടിപ്പനെ തലോടി നേരെ റൂമിലേക്ക്.