“പോയിട്ട് വാ. ചൂടുവെള്ളം.”
“പക്ഷെ ഇവിടെ ഇരുന്നോണം. കൂടെ വരണ്ട.”
“ഞാൻ റൂമിൽ ഇരിക്കാം…”
“ഓഹോ വലിയ്ക്കാനുള്ള ദാഹമായിരുന്നോ?”
“രണ്ടും… പിന്നെ ഇനി അമ്മക്കുഞ്ഞിൻ്റെ റൂമും അത് തന്നെയാ…”
“അതെന്താ പോലും?”
“എന്തായിരിക്കും?”
“ആ എനിക്കറിയില്ല.”
“പറയണോ?”
“mmm പറ… കേൾക്കട്ടെ…”
“അതിൻ്റെ ആവശ്യമില്ല.”
“ആണോ…” (ഈണത്തിൽ….) അമ്മേടെ മാത്രം പൊന്നാട്ടോ….
(കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചുണ്ടിൽ ഉമ്മ തന്നിട്ട്….)
(സക്സസ്..!)
.
.
.
.
“അമ്മപ്പൊന്നേ….”
“എന്തോ…”
അമ്മിക്കുഞ്ഞ് എൻ്റെ തലയിൽ നോക്കിയിരുന്ന് തലമുടി കൈകൊണ്ട് ചീകി നേരെയാക്കുന്നതിൻ്റെ ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“I love you….”
“ഇങ്ങ് വാ….”
എൻ്റെ ചെവി ഒരു കൈ കൊണ്ട് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് തല മുലയിൽ ചേർത്ത് കിടത്തിയിട്ട് മുടിയുടെ ഇടയിൽ മുഖം വച്ച് കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നു… അനങ്ങാതെ. ഈ സമയത്ത് അമ്മക്കുഞ്ഞ് കരയേണ്ടതിൻ്റെ ആവശ്യകത എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല…
കരയുവാണെന്ന് ഞാൻ അറിയാതിരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ട്. ഇടയ്ക്ക് വലിയ ശ്വാസം എടുക്കുന്നു, എന്നിട്ട് എൻ്റെ തലയിൽ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നു. കെട്ടിപ്പിടുത്തം ടൈറ്റ് ആക്കുന്നു….. കണ്ണ് തിരുമ്മുന്നത് പോലെ കണ്ണുനീര് തുടച്ചിട്ട്, ഞാൻ കാണാതെ കരഞ്ഞു തീർത്തു എന്നൊരു ജാഡയോടെ…
“അമ്മ പോയി വെള്ളം എടുത്തിട്ട് വരാം. എൻ്റെ പൊന്ന് പോയി കിടന്നോ…” ജലദോഷം പിടിച്ച സൗണ്ട് ആണ്.
“അമ്മക്കുഞ്ഞിന് വാഷ് റൂമിൽ പോണമെങ്കിൽ പോയിട്ട് പോരേ.”
ഒരുമ്മ കൂടി കിട്ടി.
“പിന്നെ വരുമ്പോഴേ…..”