Posted by
രാത്രി കടന്നപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ മഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ തെന്നിക്കുത്തി.
വെള്ളത്തിന്റെ മിഴലുകളിൽ ഒരു ചില നിഴലുകൾ നീളിയും ചലിക്കുന്നുണ്ടെന്നു അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൻ അത് നീളത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് കൊഞ്ചി —
ഇത് മനുഷ്യന്റെ അല്ല, ഒരു അന്യശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം എന്ന് അവൻ മനസിലാക്കി.
പക്ഷേ നേരത്തെ കണ്ടുപിടിക്കാനാവാത്ത വിധം,
അവൾ നയരാ തന്നെയാണ് —
പൂക്കളുടെ മധുരമായ സായാഹ്നത്തിന്റെയും കടലിന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെയും മിശ്രിതത്തിൽ,
മുക്കാലിൽ ചെറു സൂചനകൾ മാത്രമാണ് അവൾ വിട്ടിരുന്നത്:
> കറുത്ത പുക, നീല മിന്നലുകൾ,
രാത്രിയുടെ തണുത്ത ചലനം.
അവൻ കൂടുതൽ മുന്നോട്ടു നടന്നു.
കാൽവെള്ളം ചുറ്റിയും പൊട്ടിക്കുളഞ്ഞു;
മണ്ണ് പച്ചയായി മാറി, പഴയ പുഷ്പങ്ങൾക്കു പിറകിൽ ചില കിളികൾ മിന്നലായി പറന്നു.
അവന്റെ ഹൃദയം ഭയം-ഉത്സാഹം കലർന്ന ഒരു തരത്തിൽ അതിന്റെ താളം പിടിച്ചു.
> “ഈ ദ്വീപിൽ എന്തും സാധ്യമാണ്…
എന്നാൽ ആരും നേരിട്ട് സാന്നിധ്യം കാണുന്നില്ല…”
അവൻ ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ ഒരു നിമിഷം — കടലിന്റെ അറ്റം കാണുമ്പോൾ,
ഒരു നിഴൽ പെട്ടെന്ന് ഉരുണ്ടു,
അവൻ അതിനെ കുറിച്ച് നോക്കിയില്ല .
അവൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു,
പക്ഷേ ഗഹനമായ കാടിന്റെ മധ്യത്തിൽ അവന്റെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് മന്ദമെന്ന് കട്ടു പിടിച്ചു.
അവൻ ഗഹനമായ കാടിന്റെ നടുവിലൂടെ നടന്നു.
പുറത്തേക്കുള്ള മാർഗം ഒരു പോലെ ലഭ്യമല്ല;
ചുറ്റും മൂടൽ, തിരിഞ്ഞ കയറുകൾ, കറുത്ത വെള്ളപ്പൊഴികൾ മാത്രം.