രഞ്ജിനി : നീ കഴിക്കുവായിരുന്നോ?
ഞാൻ : ആ… ചേച്ചി കഴിച്ചോ?
എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാൻ നേരെ ടേബിളിന് മുന്നിൽ ചെന്നിരുന്നു, എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്
രഞ്ജിനി : ഇല്ലടാ, കഴിക്കാനുള്ള സ്ഥലം നോക്കി നടന്നപ്പോഴാ നിന്റെ ഓർമ്മ വന്നത്, അതാ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നേ
ഞാൻ : എന്നാ വാ ഇരുന്ന് കഴിക്കാൻ നോക്ക്
ഹാൻഡ് ബാഗിൽ നിന്നും ചോറ്റുപാത്രവും വെള്ളത്തിന്റെ കുപ്പിയും എടുത്ത് എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന്
രഞ്ജിനി : അമ്മ എവിടെപ്പോയി?
ഞാൻ : ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്
രഞ്ജിനി : ഏ.. എന്തുപറ്റി?
ഞാൻ : അച്ഛൻ ഇന്നലെ ഒന്ന് വീണു, ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുവാ
രഞ്ജിനി : എന്നിട്ട് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?
ഞാൻ : ഏയ് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ട്
രഞ്ജിനി : നീ പോയില്ലേ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക്
ഞാൻ : ഞാൻ രാവിലെ വന്നുള്ളൂ ഇനി ഫുഡ് കൊടുക്കാൻ പോണം
ടേബിളിലിരിക്കുന്ന കവറ് കണ്ട്
രഞ്ജിനി : മം… അല്ല നീ എന്താ ഈ സമയത്ത് ഇത് കഴിക്കുന്നേ
ഞാൻ : രാവിലെ കഴിക്കാൻ പറ്റിയില്ല
രഞ്ജിനി : ഓ… എപ്പഴാ പോണേ?
ഞാൻ : ഇപ്പൊ പോവും
രഞ്ജിനി : മം…
ഞാൻ : അല്ല, ചേച്ചി ഈ റൂട്ട് തന്നെ കറങ്ങി നടക്കുവാണോ ഇപ്പൊ?
രഞ്ജിനി : ഈ ഭാഗത്ത് ഇനിയും കുറേ വീടുകൾ ഉണ്ടല്ലോ, ഇവിടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം വേറെ റൂട്ട് പിടിക്കാൻ
ഞാൻ : മം… ഞാൻ കരുതി എന്നെ പൊക്കാൻ വന്നതാണെന്ന്
പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
രഞ്ജിനി : അങ്ങനൊരു ഉദ്ദേശം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു, ഇനിയിപ്പോ നടക്കില്ലല്ലോ
ഞാൻ : അയ്യടി മോളെ അതങ്ങ് മനസ്സിൽ വെച്ചാൽ മതി
ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
രഞ്ജിനി : മനസ്സിൽ വെച്ചിരിന്നാൽ കാര്യം നടക്കില്ലല്ലോ ചെക്കാ
ബ്ലാക്ക് ബ്ലൗസ്സിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞ് കാണുന്ന റെഡ് ബ്രാ നോക്കി
ഞാൻ : അത് തന്നെയാ എനിക്കും പറയാനുള്ളത്
എന്റെ നോട്ടം ശ്രെദ്ധിച്ച
രഞ്ജിനി : എന്ത്?