ഹജ്യാർ : മോൾ ഏന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നത്???
റംല : ഒന്നുല്ല ഉപ്പ
വണ്ടി നീങ്ങി തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു 35 മിനിറ്റ് ആയി, ഇനി ഒരു 15 മിനുട്ട് കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ കാട് തുടങ്ങും…
ഹജ്യാർ : മോളെ, കാട്ടിലേക് കയറലായി, മോൾക് കുടിക്കാൻ വല്ലതും വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോ വാങ്ങാം, കുറച്ച് ദൂരം യാത്ര ഉള്ളതല്ലെ..
റംല : വേണ്ട ഉപ്പ, എനിക്കൊന്നും വേണ്ട…
ഹജ്യാർ വീണ്ടും വണ്ടി മുന്നോട്ട് നീക്കി… കുറച്ച് മുന്പോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ ആണ് ഹജ്യാർ റംലയുടെ കൈകൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്, ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടി കൈ കുത്തി ഇരുന്ന പോലെ രണ്ട് കൈകളും മടിയിൽ വെച്ചു മുന്പോട്ട് നോക്കി ഇരിക്കുന്നു, ഹജ്യാർ പതുകെ ഗിയറിന് മുകളിൽ വെച്ചിരുന്ന തന്റെ ഇടത് കൈ എടുത്ത് റംലയുടെ വലതു കൈക് മുകളിൽ വെച്ചു, റംല ഒന്ന് വിറച്ചെങ്കിലും കൈ തട്ടി മാറ്റുകയോ പിൻവലികുകയോ ചെയ്തില്ല, ഒരു പ്രാവിശ്യം ഹജ്യർക് നേരെ തിരിഞ്ഞു അവൾ വീണ്ടും മുന്പോട്ട് നോക്കി ഇരുന്നു, ഹജ്യാർ പതിയെ അവളുടെ കൈ എടുത്ത് ഗിയറിന്റെ മുകളിൽ പിടിപ്പിച്ചു, മുകളിൽ ഹജ്യാരുടെ കൈ… ഒന്ന് പതുങ്ങിയ ശേഷം…
റംല : വേണ്ട ഉപ്പ ആരെങ്കിലും കാണും…
ഹജ്യാർ : ഈ കൊടുമഴയത് ആര് കാണാനാ മോളെ…
ചുറ്റും കടകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും റോഡില്ലോന്നും മഴ കാരണം ഒരു മനുഷ്യൻ പോലും ഇല്ല…. വണ്ടിയുടെ വൈപ്പർ ഫുൾ സ്പീഡിൽ ഓടിയിട്ട് പോലും വെള്ളം തുടച്ചു നീക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല, അത്രക്കും ശക്തിയിൽ ആണ് മഴ പെയ്യുന്നത്… ആ ടൗൺണിലൂടെ പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തു പിടിച് ഹജ്യാരും മരുമകളും ഒരു വണ്ടിക്കുള്ളിൽ യാത്ര തുടർന്നു…. കുറച്ച് ദൂരം എത്തിയപ്പോൾ അവർ ആ ബോർഡ് കണ്ടു “Karnataka Forest Department warns you of Animals crossing the road, please drive carefully”…. കർണ്ണാട്ടക ഫോറെസ്റ്റ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിന്റെ മുന്നറിയിപ് ബോർഡ് ആണ്, ബോർഡ് കണ്ടാൽ ഉറപ്പിച്ചോണം മുൻപിൽ കൊടും കാട് തുടങ്ങൽ ആയെന്ന്…